(1) μια νέα συμφωνία για την Ευρώπη, a new deal for Europe

H Julie Cantalou έστειλε το παρακάτω email στα ατομικά μέλη του ALDE στην Ευρώπη

"Dear fellow individual member, it doesn't matter if you are member number 1 or 1000, if you live in Portugal or Latvia, if you are young or old, male or female, by being an Individual Member of the ALDE Party, you are a pioneer.
Someone who believes that Europe is a project of tolerance, rule of law, peace and prosperity worth fighting for! Someone who feels truly European and wants to participate in European politics! ... We might be a small bunch of pioneers today, but who knows what the future holds for us"

"Αγαπητέ σύντροφε ατομικό μέλος, δεν έχει σημασία αν είσαι μέλος με τον αριθμό 1 ή 1000, αν ζεις στην Πορτογαλία ή στην Λετονία, εάν είσαι νέος ή γέρος, άντρας ή γυναίκα, με το να είσαι ατομικό μέλος του κόμματος ALDE, είσαι ένας πρωτοπόρος. Είσαι κάποιος που πιστεύει ότι η Ευρώπη είναι ένα Project της ανεκτικότητας, της κυριαρχίας του νόμου, της ειρήνης και της ευημερίας για το οποίο αξίζει κανείς να αγωνιστεί! Κάποιος που αισθάνεται πραγματικά Ευρωπαίος και θέλει να συμμετέχει στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή! ...
Μπορεί να είμαστε μια μικρή δέσμη προτωπόρων σήμερα, αλλά ποιος ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον για μας."

Η Julie με τέσσερις λέξεις προσδιόρισε το αίσθημα της Ευρώπης για τα ατομικά μέλη του ALDE:
Toleration: ανοχή, ανεκτικότητα
Rule of law: κυριαρχία του νόμου
Peace: ειρήνη
Prosperity: ευημερία.

Για να μπορούμε να επικοινωνούμε διαφορετικοί λαοί με διαφορετικές γλώσσες πρέπει να είμαστε ικανοί να μοιραζόμαστε τις ίδιες έννοιες για τις μεταφρασμένες λέξεις που χρησιμοποιούμε. Οι λέξεις είναι διαφορετικές στις διαφορετικές γλώσσες αλλά οι έννοιες που συνδέονται με τις λέξεις πρέπει να είναι ταυτόσημες, αλλιώς δεν θα υπάρχει δυνατότητα επικοινωνίας, όπως στον πύργο της Βαβέλ.

Ακόμα πιο πέρα αν μιλάμε για διαφορετικούς λαούς, πρέπει οι έννοιες των λέξεων να είναι κοινές τουλάχιστον για την πλειοψηφία του πληθυσμού του κάθε λαού. Μόνο τότε οι έννοιες εκφράζουν μια κοινωνική συμφωνία.

Ένα ακόμα πρόβλημα συνεννόησης μεταξύ των λαών προκύπτει αν μια έννοια είναι ένα ιδεώδες για ένα λαό, αλλά εμπειρία και κοσμοθεωρία για έναν άλλο. (παράδειγμα Rule of law) (1)

Αν προσπαθήσουμε να συμφωνήσουμε να ορίσουμε τις παραπάνω έννοιες όλοι οι πολίτες της ΕΕ θα θα καταλήξουμε να διαφωνούμε χωρίς αποτέλεσμα. Το ίδιο θα συμβεί αν οι Έλληνες  αρχίσουν να συζητάνε.

Υπάρχει μια ιστορική δυνατότητα να προχωρήσει η Ευρώπη στην ενοποίηση αν καταφέρει να δημιουργήσει ένα πλαίσιο διακυβέρνησης που να υλοποιεί τις παραπάνω έννοιες και αυτό το πλαίσιο να το προτείνει στις φτωχευμένες χώρες και στις χώρες που επιθυμούν να μπουν στη ζώνη του ευρώ.

Μετά οι πολίτες με ηλεκτρονικές ψηφοφορίες και μετά από εκτενείς συζητήσεις και κατανόηση να αποφασίζουν αν θέλουν να συμμετάσχουν στην ζώνη του ευρώ αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και τις υποχρεώσεις που αυτό σημαίνει.

Αν το σχέδιο πετύχει μπορεί να αλλάξει ο κόσμος, γιατί η ΕΕ θα έχει να προσφέρει ένα βασικό, απλό, ανοιχτό σχέδιο διακυβέρνησης στον υπόλοιπο κόσμο. Μια νέα συμφωνία. Όποιος λαός επιθυμεί βοηθιέται τεχνικά να την υλοποιήσει.

Το μανιφέστο για το αίσθημα της Ευρώπης 

Θα προσπαθήσω να πω πως αντιλαμβάνομαι τις παραπάνω έννοιες προσπαθώντας να εκφράσω μια συλλογική συνείδηση, αλλά ότι και αν πω δεν έχει αξία. Αξία έχει το πως αντιλαμβάνονται και βιώνουν αυτές τις έννοιες το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών ενός λαού, και πόσοι λαοί μπορούν να συμφωνήσουν πάνω σε αυτές.

Τι είναι ειρήνη? Ειρήνη είναι το τέλος του πολέμου.
Τι είναι πόλεμος? Πόλεμος είναι όταν δύο λαοί ή δύο άτομα επιζητούν να κυριαρχήσουν ο ένας στον άλλο.
Πως σταματάει ο πόλεμος?  Ο πόλεμος σταματάει όταν δυο άτομα ή δυο λαοί συμφωνήσουν να δηλώσουν υποταγή σε μια επωφελή συμφωνία και για τους δύο (Win-win game), τότε η συμφωνία γίνεται νόμος.

Τι είναι νόμος? Νόμος (στις δημοκρατίες) είναι η συμφωνία της πλειοψηφίας ενός λαού ή διαφορετικών λαών μεταξύ τους και καθορίζει την δράση των ατόμων και των λαών.

Τι είναι άγραφτος νόμος? Άγραφτος νόμος είναι οι θεσμοί, ο νόμος που είναι σε πραγματική ισχύ για την πλειοψηφία`ενός λαού. Είναι αυτός που ισχύει πραγματικά σε αντίθεση με τον γραπτό νόμο που έχει μερική ισχύ.
Όταν ο άγραφτος νόμος γίνεται γραφτός, ή ο γραφτός άγραφος τότε η κοινωνία μπορεί να κατανοήσει την κυριαρχία του νόμου.

Τι είναι κυριαρχία του νόμου? 

Η κυριαρχία του νόμου είναι η κυριαρχία του αφηρημένου πάνω από την κυριαρχία του ατόμου ή την κυριαρχία ενός λαού. Το αφηρημένο είναι ο άγραφτος νόμος που γίνεται γραπτός

Η κυριαρχία του νόμου είναι ότι ο νόμος είναι πάνω από τους κυβερνώντες, τους νομοθέτες και τους λαούς που συμφώνησαν τον νόμο.

Η κυριαρχία του νόμου για κάποιους λαούς είναι ιδέα, για άλλους είναι βίωμα γιατί κάποιοι προγονοί τους πάλεψαν για να το κατακτήσουν και οι ίδιοι σήμερα παλεύουν για να την επιβάλλουν, αφού πάντα θα βρίσκονται αυτοί που παραβιάζουν τον νόμο και την συμφωνία για να γίνουν κυρίαρχοι επιβάλλοντας την άποψή τους.

Η κυριαρχία του νόμου και της συμφωνίας γεννά την εμπιστοσύνη και αξιοπιστία.

Όταν οι νομοθέτες και οι κυβερνώντες βρίσκονται κάτω από τον νόμο, τότε και οι λαοί τους αποδέχονται πιο εύκολα τον νόμο.

Η κυριαρχία του νόμου είναι βασικό στοιχείο της Δημοκρατίας (σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Larry Diamond) και των ανοιχτών δυνητικά συμμετοχικών θεσμών (inclusive) σύμφωνα με την μελέτη των Daron Acemoğlu και James Robinson.
Για το μανιφέστο η κυριαρχία του νόμου είναι δογματικά η ουσία της δημοκρατίας.(2)

Και αν η συμφωνία δεν είναι επωφελής για όλους? Τότε τα άτομα ή οι λαοί συντάσσουν μια νέα συμφωνία.

Και αν δεν μπορούν να συντάξουν νέα συμφωνία? Τότε κάνουν πόλεμο.

Και ποιος αρχίζει τον πόλεμο και έχει την ευθύνη? Αυτό είναι εύκολο να απαντηθεί αν έχουμε πολλά άτομα ή πολλούς λαούς που θέλουν να συμφωνήσουν. Το άτομο ή ο λαός που επιμένει μόνος του για την κυριαρχία της γνώμης του πάνω σε όλους τους άλλους, είναι ο υπεύθυνος της κήρυξης πολέμου και πρέπει να αποπέμπεται.

Αν κάποιος συνεχίσει να συμμετέχει σε μια συμφωνία που δεν τηρεί, τότε διαλύει την συμφωνία, διαλύει τον νόμο διαλύει την δημοκρατία, διαλύει μια ένωση λαών .

Τι είναι ανοχή? Η ανοχή ξεκινάει όταν τελειώνει ο πόλεμος. Όταν γίνεται πόλεμος δεν υπάρχει ανοχή. Ανοχή σημαίνει να αποδέχομαι κάτι που δεν μου αρέσει αλλά αρέσει σε κάποιον άλλο. Ανέχομαι το διαφορετικό.
Υπάρχουν όρια στην ανοχή που μπορεί να επιδείξει κάποιος? Κανείς δεν είναι πάνω από τον νόμο και την συμφωνία, ούτε ένας λαός. Αν ένας λαός καταπατά τον νόμο και την συμφωνία δεν μπορεί να υπάρξει ανοχή.

Τι είναι ευημερία? Μπορεί κάποιοι να συμφωνήσουν αν πω ότι ευημερία δεν είναι ο πλούτος. Αυτή όμως είναι μια συμφωνία που αφορά αυτούς που το βιώνουν και δεν έχει σχέση με την κοινωνική συμφωνία της πλειοψηφίας.
Η κοινωνική πραγματικότητα δεν προσδιορίζεται από το τι λένε οι λίγοι αλλά με το τι λένε οι πολλοί: Η ευημερία ενός λαού στηρίζεται πρώτα στην παραγωγή πλούτου από τον ίδιο το λαό και στην διανομή του. Σε επόμενο στάδιο η ευημερία πολλών λαών στηρίζεται στις ισορροπημένες ανταλλαγές πλούτου μεταξύ τους.

Πως παράγεται ο πλούτος?

Ξέρουμε πως παράγεται ο πλούτος? Βέβαια από αιώνες στοχαστές μελέτησαν και στοχάστηκαν πως παράγεται και διανέμεται ο πλούτος.
Σύγχρονοι μελετητές μελέτησαν τις υπάρχουσες κοινωνίες στο παρόν και στο παρελθόν χρησιμοποιώντας ιστορικά γεγονότα. Σύμφωνα με την μελέτη των Daron Acemoğlu και James Robinson που δημοσίευσαν στο βιβλίο τους γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη (Why Nations Fail) ο πλούτος παράγεται (παραπάνω από τον υπάρχον) όταν σε μια κοινωνία υπάρχουν ανοικτοί δυνητικά συμμετοχικοί οικονομικοί θεσμοί (inclusive). Σε αυτούς τους θεσμούς, όποιος επιθυμεί μπορεί να δοκιμάσει να παράγει πλούτο για τον εαυτό του, αν έχει το ταλέντο και την τύχη και τα καταφέρει τότε προσφέρει πλούτο στον εαυτό του, και ταυτόχρονα ανεξάρτητα αν το επιθυμεί προσφέρει στην κοινωνία καινοτόμα αγαθά και υπηρεσίες και θέσεις εργασίας.
Στις θέσεις εργασίας που δημιουργούνται άλλοι πολίτες ανταλλάσσουν τον χρόνο τους, το ταλέντο τους, την εργασία τους για ένα αξιοπρεπές εισόδημα.

Αν είναι τόσο εύκολη η συνταγή παραγωγής πλούτου γιατί δεν την χρησιμοποιούν όλες οι χώρες του πλανήτη και υπάρχει τόση φτώχεια? Γιατί οι θεσμοί είναι αφηρημένα οικοδομήματα που έρχονται από το παρελθόν, στηρίζονται σε συγκεκριμένες χρηματικές ροές και κάποιοι πολίτες εκμεταλλεύονται την παραγωγή πλούτου για δικό τους όφελος σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Για να αλλάξουν οι οικονομικοί θεσμοί από κλειστούς δυνητικά εκμεταλλευτικούς (extractive) σε ανοικτούς δυνητικά συμμετοχικούς (inclusive) θα πρέπει οι (άνισα) ωφελούμενοι να χάσουν προσοδοθηρίες, μισθούς, συντάξεις και επιδόματα που τα έχουν κατοχυρώσει συνταγματικά. Θα πρέπει δηλαδή να γίνουν απολύσεις και μειώσεις μεγάλων συντάξεων που απολαμβάνουν οι ευνοημένοι. Σε αρκετές χώρες αυτό είναι δύσκολο να συμβεί μέσα από την ίδια την χώρα γιατί υπάρχει μια διαστρεβλωμένη πλουραλιστική διανομή του πλούτου που ωφελεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Για να παραχθεί πλούτος απαιτείται μια ανοιχτή δυνητικά συμμετοχική αγορά εργασίας (inclusive labor market). Ο περιορισμός των απολύσεων και η απόλυτη οικονομική ασφάλεια που παρέχει η μονιμότητα εργασίας για πολλούς πολίτες, είναι ανασταλτικοί παράγοντες στην δημιουργία πλούτου.
Οι πελατειακές σχέσεις. σε μια κοινωνία δεν παράγουν πλούτο.

Για να παραχθεί πλούτος απαιτείται μια ανοιχτή δυνητικά συμμετοχική αγορά κεφαλαίου (inclusive capital market).

Τι είναι ευημερία για το μανιφέστο?

Ευημερία σε μια κοινωνία είναι αν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού έχει μια αξιοπρεπή θέση εργασίας ή συνεργασίας σε ένα δημόσιο ή ιδιωτικό οργανισμό ή σε μια ατομική δραστηριότητα που του αποφέρει εισοδήματα στατιστικά υπολογισμένα (εύλογο εισόδημα διαβίωσης) για μια αξιοπρεπή ζωή.
Επιπρόσθετα η κοινωνία πρέπει να είναι ικανή να παρέχει στο υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού ένα δίχτυ ασφαλείας με φτωχά εισοδήματα στατιστικά προσδιορισμένα (ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα) για τις πολύ βασικές του ανάγκες.
Η κοινωνική ευημερία πρέπει να μπορεί να δημιουργηθεί από την ίδια την κοινωνία χωρίς να στηρίζεται σε μη βιώσιμα χρέη και ελλείμματα.
Η κοινωνική ευημερία δεν πρέπει να είναι αποτέλεσμα ανεπανόρθωτης βλάβης του περιβάλλοντος.

Υπάρχουν πραγματικές κοινωνίες με σχετικά καλό βαθμό κοινωνικής ευημερίας?

Φυσικά και υπάρχουν όχι σαν απόλυτες Πλατωνικές ιδεώδεις κοινωνίες, αλλά σαν δυναμικές οντότητες που αγωνίζονται να πετύχουν κοινωνική ευημερία μέσα από μια χαοτική σύγκρουση συμφερόντων, χωρίς μη βιώσιμο εξωτερικό δανεισμό.
Ο εξωτερικός δανεισμός έχει νόημα μόνο για να βοηθήσει κάποιον να σταθεί στα πόδια του ή να δημιουργήσει κάτι καινούργιο.

Η Γερμανία, η Ιαπωνία, η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Νότια Κορέα, Τσεχία, η Σουηδία, η Νέα Ζηλανδία είναι ενδεικτικές χώρες που έχουν ανοιχτούς δυνητικά συμμετοχικούς θεσμούς, που προσπαθούν να έχουν μικρό δείκτη ανεργίας με ταυτόχρονο βιώσιμο χρέος και έλλειμμα.  Αρκετές από αυτές είναι ικανές να παρέχουν αξιοπρεπή εισοδήματα σε μεγάλο ποσοστό των πολιτών τους.

Μπορούμε να συγκρίνουμε χώρες για διάφορα από τα παραπάνω μεγέθη χρησιμοποιόντας διάφορες λίστες από διεθνείς οργανισμούς.

O δείκτης οικονομικής ελευθερίας για κάθε χώρα συνδέεται με τους ανοιχτούς δυνητικά συμμετοχικούς οικονομικούς θεσμούς.
Ο δείκτης ανεργίας από την παγκόσμια τράπεζα δείχνει μια προσεγγιστικά υπολογισμένη ανεργία για κάθε χώρα.
Η πιστοληπτική ικανότητα φαίνεται στην λίστα των οίκων αξιολόγησης

Πολλά στοιχεία, απαντήσεις και πρακτικές παρέχει ο ΟΟΣΑ
Ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ) είναι ένας τόπος δημοσίας συζήτησης χωρών που οι ίδιες περιγράφονται σαν αφοσιωμένες στη δημοκρατία και την οικονομία της αγοράς, παρέχοντας μια πλατφόρμα για να συγκρίνουν την πολιτική εμπειρία, να αναζητούν απαντήσεις σε κοινά προβλήματα, να εντοπίζουν τις ορθές πρακτικές και να συντονίζουν τις εσωτερικές και διεθνείς πολιτικές των μελών του οργανισμού.

Ποιος είναι ο δημιουργός της κοινωνικής ευημερίας? Δημιουργός της κοινωνικής ευημερίας είναι οι ανοιχτοί δυνητικά συμμετοχικοί οικονομικοί και πολιτικοί θεσμοί, που εκφράζονται από μια κρατική οντότητα Welfare state (κράτος ευημερίας), ανεξάρτητες αρχές και ΜΚΟ

Τι είναι το κράτος Welfare state?

Η αγγλική wikipedia λέει ότι: Ένα κράτος ευημερίας είναι ένα σχέδιο διακυβέρνησης στο οποίο το κράτος διαδραματίζει καίριο ρόλο στην προστασία και την προαγωγή της οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας των πολιτών του. Βασίζεται στις αρχές της ισότητας των ευκαιριών, τη δίκαιη κατανομή του πλούτου, και της δημόσιας ευθύνης για όσους δεν μπορούν να επωφεληθούν από μόνοι τους για τα ελάχιστα εφόδια για μια καλή ζωή. Ο γενικός όρος που μπορεί να καλύπτει ένα ευρύ φάσμα των μορφών οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης. Ο κοινωνιολόγος  T.H. Marshall ταυτοποίησε το σύγχρονο κράτος ευημερίας σαν ένα διακριτό συνδυασμό της δημοκρατίας, της ευημερίας και του καπιταλισμού.

Τα οικονομικά δεδομένα αλλάζουν, ένα κράτος ευημερίας πιθανά δεν είναι πια εύκολο να προσφέρει μια καλή ζωή για κάθε πολίτη, αν και κάποια κράτη το κατάφεραν για μία περίοδο.

Ένα κράτος ευημερίας μπορεί και πρέπει να προσφέρει δωρεάν υγεία (όχι αναγκαστικά δημόσια), δωρεάν παιδεία (όχι αναγκαστικά δημόσια), και ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τους άνεργους για μια φτωχή ζωή.

Το συνηθισμένο πρόβλημα είναι ότι το κράτος προσποιείται ότι προσφέρει τα παραπάνω, ενώ στην ουσία προσφέρει στους εργαζόμενους στο κράτος και σε άλλες ευνοημένες ομάδες.

Δημιουργεί νόμους που έχουν ισχύ για τους προστατευόμενους, αλλά δεν έχουν ισχύ για τους υπόλοιπους.

Στην Ελλάδα το Welfare state, μεταφράζεται σαν κράτος πρόνοιας (πολύ μίζερο) , ή κοινωνικό κράτος (πολύ προστατευτικό), προτιμώ τον όρο κράτος ευημερίας γιατί στις βασικές αρχές του είναι η ισότητα των ευκαιριών που είναι η πηγή της ευημερίας.

Ο Hayek μπόρεσε και είδε ένα σημαντικό διαχωρισμό την περιορισμένη ασφάλεια, που μπορεί να επιτευχθεί για όλους σε αντιδιαστολή με την απόλυτη ασφάλεια, που σε μία ελεύθερη κοινωνία δεν μπορεί να επιτευχθεί για όλους, και που δεν πρέπει να δίνεται σαν προνόμιο. (3)

 Πολλά σύγχρονα κράτη μπέρδεψαν τα δύο είδη ασφάλειας και έφτιαξαν νόμους και συντάγματα που παρέχουν απόλυτη οικονομική ασφάλεια σε ένα μεγάλο μέρος των πολιτών μέσω της μόνιμης εργασίας, της προστασίας από τις απολύσεις και των εγγυημένων συντάξεων ακόμα και αν το κράτος χρεοκοπήσει. Φυσικά αυτό το πέτυχαν με εξωτερικό δανεισμό. Κάποιοι οικονομολόγοι υποστήριξαν ότι αυτό κάνει καλό στην οικονομία γιατί δημιουργείται ζήτηση. Φυσικά έκαναν λάθος αφού η απόλυτη ασφάλεια δημιούργησε αδράνεια και αδιαφορία αντί για την δημιουργία πλούτου, με αποτέλεσμα τα μεγάλα χρέη και ελλείμματα αυτών των κρατών.

Το παράδειγμα της Ελλάδος είναι μια ακραία περίπτωση που μπορεί να καταλήξει η Ευρώπη με πολιτικές εκχώρησης απόλυτης ασφάλειας σε ομάδες του πληθυσμού.

Η εξέλιξη στην τεχνολογία, στα πληροφορικά συστήματα, στους ανοικτούς διαγωνισμούς μέσω διαδικτύου, στους συμμετοχικούς προπολογισμους  και στα σύγχρονα διαφανή συστήματα διοίκησης και e-government είναι ικανή να διευρύνει την περιορισμένη ασφάλεια του Hayek στο επίπεδο που προανέφερα: δωρεάν υγεία, παιδεία, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τους αναξιοπαθούντες. Φυσικά πρέπει ταυτόχρονα να καταργηθεί η απόλυτη ασφάλεια εκτός από ελάχιστους όπως οι δικαστικοί που πρέπει όμως να αξιολογούνται και αυτοί με κάποιο τρόπο.

Για μια αναφορά για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα στην φιλελεύθερη Αγγλία και την Ευρώπη:
Ο Σύριζα και ο Ρόναλντ Ρήγκαν (4)

Η Julie καταλαβαίνει το αίσθημα της Ευρώπης με τέσσερις λέξεις: Toleration, Rule of law, Peace, Prosperity νομίζω ότι τα ατομικά μέλη του ALDE το καταλαβαίνουν με ένα παρόμοιο τρόπο.

Μπορούμε να φτιάξουμε ένα απλό μοντέλο διακυβέρνησης για την Ελλάδα που να υλοποιεί το αίσθημα της Julie?

Ο Guy Verhofstadt θα συμφωνούσε και ο Wolfgang Schäuble δεν θα διαφωνούσε.
Οι Έλληνες πολίτες προς το παρόν αδυνατούν να καταλάβουν ότι οι απολύσεις και ο εξορθολογισμός των συντάξεων οδηγούν στην ευημερία για το σύνολο των πολιτών αφού θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να δημιουργεί η ίδια πλούτο, αντί να καταναλώνει τον πλούτο των άλλων με δανεικά και αγύριστα.

Ο Γκυ Φερχόφσταντ μιλάει στο in.gr!
Wolfgang Schäuble on German Priorities and Eurozone Myths

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας ξέρει πως δημιουργείται πλούτος?

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν ξέρει πως δημιουργείται πλούτος, ούτε τι είναι πλήρης δημοκρατία με ανοικτούς δυνητικά συμμετοχικούς θεσμούς, δεν ξέρω αν προλαβαίνει να το μάθει.

Η κυβέρνηση της Ελλάδος ξέρει πως δημιουργείται πλούτος?

Η κυβέρνηση της Ελλάδος δεν ξέρει πως δημιουργείται πλούτος, επί δεκαετίες πολλοί από τους υπουργούς της κυβέρνησης ήταν καθηγητές πανεπιστημίων που δίδασκαν ότι μπορείς να κάνεις διοίκηση χωρίς απολύσεις, ότι μπορείς να κόβεις χρήματα για το καλό του λαού χωρίς υπερπληθωρισμό, ότι μπορείς να παράγεις πλούτο χωρίς ανταγωνισμό.

Ο υπουργός οικονομικών της Ελλάδος το ξέρει?

Ο υπουργός οικονομικών της Ελλάδος το ξέρει αλλά είναι πολύ συναισθηματικός, θέλει να τον αγαπάει ο λαός και να είναι σταρ. Αντί να ασχολείται με την παραγωγή πλούτου και την διανομή του στη χώρα του μέσα από inclusive αγορές, μελετάει τις διανομές πλούτου μεταξύ των χωρών. Είναι πολύ αδύνατος για να τα βάλει με τις συντεχνίες και τα πελατειακά δίκτυα της χώρας του.

Ο Χαρίδιμος Τσούκας έχει την δικιά του εκδοχή για το λάθος του υπουργού οικονομικών:
Πού έκανε λάθος ο κ. Βαρουφάκης

Διαπραγμάτευση της Ελλάδας με την ένωση (συνέχεια)

Ο παρεοκρατικός καπιταλισμός με την διαφθορά και τον νεποτισμό δεν παράγουν πλούτο αλλά απομυζούν πόρους από την κοινωνία ή από δανεικά. Η Ελλάδα δεν είναι ικανή να παράγει πλούτο.

Μερικές σκέψεις για τους θεσμούς στην Ελλάδα αναφέρονται και στο Think Tank Ελληνικού Συλλόγου Αποφοίτων του London School of Economics and Political Science
Ομάδα Σκέψης: Πολιτική & Κοινωνία

Η Alliance of Liberals and Democrats for Europe (ALDE ) (και ο Δημήτρης) καλεί:

• την Ελληνική Κυβέρνηση να υιοθετήσει ένα δυνατό πρόγραμμα μεταρρύθμισης που θα μεταμορφώσει την ελληνική οικονομία και την κοινωνία στο σύνολό της
• την ελληνική κυβέρνηση να εφαρμόσει πολιτικές που αποσκοπούν στην αύξηση της παραγωγής και της απασχόλησης με την αλλαγή των συνθηκών υπό τις οποίες τα αγαθά και τις υπηρεσίες παρέχονται, ιδίως με μέτρα που μειώνουν τη συμμετοχή της κυβέρνησης στην οικονομία και επιτρέπουν την ελεύθερη αγορά να λειτουργήσει. 
• την ελληνική κυβέρνηση να εφαρμόσει θεσμικές μεταρρυθμίσεις
• τα παραπάνω θα καταστήσουν την οικονομία της Ελλάδος πιο ανταγωνιστική, και θα μειώσουν πηγές διαφθοράς και του νεποτισμού
• την σύσκεψη των υπουργών οικονομικών της Ευροζώνης να κάνουν προετοιμασίες σε περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση δεν συμμορφώνεται με τις υποχρεώσεις της.

Το κάλεσμα της ALDE για την Ελλάδα και το Eurogroup

Παραπομπές

(1) Στη Ελλάδα το Rule of law μεταφράζεται σαν κράτος δικαίου, νομοκρατία και έννομη τάξη.
Οι διανοούμενοι το θεωρούν σαν ιδεώδες που προέρχεται από τον Αριστοτέλη και το σύνολο του πληθυσμού μπορεί να σε διαβεβαιώσει ότι δεν έχει καμία πραγματική ισχύ στην Ελλάδα «στην Ελλάδα όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται». Μερικοί υποστηρίζουν λανθασμένα ότι οι Έλληνες έχουν στο DNA τους να παραβιάζουν τον νόμο, ενώ άλλοι ότι οι Έλληνες είναι αναρχικοί. Στην πραγματικότητα δεν κατάλαβαν ποτέ ότι η αμοιβαία επωφελής συμφωνία είναι καλύτερη από την κυριαρχία.
Την μετάφραση του Rule of law σε κυριαρχία του νόμου στα Ελληνικά την οφείλω στον Άγγελο Φιλιππάτο από την μετάφραση του βιβλίου "γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη", ενώ το νόημα της έννοιας το οφείλω στους Daron Acemoglou και James Robinson που έγραψαν το παραπάνω βιβλίο

(2) Για το μανιφέστο η κυριαρχία του νόμου δογματικά είναι η ουσία της δημοκρατίας, συμφωνεί και ο Αριστοτέλης, διαφωνεί όμως ο Πλάτωνας.

θα παραθέσω τους δύο ορισμούς για την δημοκρατία της wikipedia στα αγγλικά Democracy (σε ελεύθερη μετάφραση):

Η δημοκρατία είναι «ένα σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο όλοι οι άνθρωποι του κράτους ή της πολιτείας ... συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων για τις υποθέσεις της, συνήθως με την ψηφοφορία για την εκλογή εκπροσώπων στο κοινοβούλιο ή παρόμοια συνέλευση.»  Η δημοκρατία ορίζεται περαιτέρω σαν (α :) "κυβέρνηση από τους ανθρώπους, ειδικότερα: με τον κανόνα της πλειοψηφίας (β :)" μια κυβέρνηση στην οποία η υπέρτατη εξουσία ανήκει στους ανθρώπους και ασκείται από αυτούς άμεσα ή έμμεσα, μέσω ενός συστήματος εκπροσώπησης που  συνήθως περιλαμβάνει την περιοδική διενέργεια ελεύθερων εκλογών. »  

Σύμφωνα με το Αμερικανό πολιτικό επιστήμονα ο Larry Diamond, η δημοκρατία αποτελείται από τέσσερα βασικά στοιχεία:". 1. Ένα πολιτικό σύστημα για την επιλογή και την αντικατάσταση της κυβέρνησης μέσω ελεύθερων και δίκαιων εκλογών. 2. Η ενεργός συμμετοχή των ανθρώπων, σαν πολίτες, στην πολιτική και δημόσια ζωή. 3. Προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των πολιτών. 4. Μια κυριαρχία του νόμου, στην οποία οι νόμοι και οι διαδικασίες ισχύουν εξίσου για όλους τους πολίτες ». 

Ενώ ο πρώτος ορισμός είναι επαρκής για να προσδιορίσουμε την Ελλάδα σαν δημοκρατική χώρα, ο προσδιορισμός του Larry Diamond προσδιορίζει την Ελλάδα σαν μη δημοκρατική χώρα για δύο λόγους: η Ελλάδα αδυνατεί να προστατέψει τα ατομικά δικαιώματα όλων των πολιτών της και στην Ελλάδα δεν ισχύει η κυριαρχία του νόμου.

Θα συμφωνήσω με τον Larry ότι η κυριαρχία του νόμου είναι βασικό συστατικό της δημοκρατίας γιατί και εγώ την αντιλαμβάνομαι σαν ένα θεσμικό σκαλοπάτι, σαν μια διαχωριστική γραμμή που προσδιορίζει την ίδια την δημοκρατία ανώτερη θεσμικά από της δημοκρατίες στις οποίες δεν ισχύει η κυριαρχία του νόμου, όπως στην Ελλάδα, στην Ρωσία, στην Αργεντινή ή στην Τουρκία.

Χωρίς την κυριαρχία του νόμου η δημοκρατία είναι η κυριαρχία του ενός ή των λίγων, ένας μεταμφιεσμένος ολοκληρωτισμός, όπως στη Ρωσία του Πούτιν.
Putin has defended the Nazi-Soviet pact. Time for the west to wake up

Σύμφωνα με το Democracy Index οι χώρες χωρίζονται σε τέσσερις βασικές κατηγορίες, μερικά παραδείγματα χωρών με αριθμό κατάταξης και βαθμό:
1 πλήρεις δημοκρατίες 24 χώρες με βαθμό 8-10
New Zealand 4η - 9,26, Switzerland 6η - 9,09, Germany 13η - 8,64, Uruguay 17η - 8,17
2 ατελείς δημοκρατίες 52 χώρες με βαθμό  6-7,9
Botswana 28η - 7,87, Greece 41η - 7,45,
3 μικτά καθεστώτα 39 χώρες με βαθμό 4-5,9
Ukrain 92η - 5,42, Turkey 98η - 5,12
4 απολυταρχικά καθεστώτα 52 χώρες με βαθμό 0-3,9
Russia 132η - 3,39, China 144 - 3,0

Η Ελλάδα είναι μια ατελής δημοκρατία, που έχει προβλήματα με την Τουρκία η οποία είναι ένα μικτό καθεστώς και ζητά οικονομική βοήθεια επειδή χρεοκόπησε από την Ρωσία και την Κίνα που είναι απολυταρχικά καθεστώτα. Έχει την ιστορική ευκαιρία να γίνει πλήρης δημοκρατία όπως αρκετές χώρες της Ευρώπης και του κόσμου, αλλά την αρνείται.

(3) διαλέξτε ιδεώδες: ασφάλεια ή ελευθερία, "ο δρόμος προς την δουλεία" Hayek

(4) Παρέθεσα την άποψη του Παύλου Ελευθεριάδη και της Αντιγόνη Λυμπεράκη για να πιστοποιήσω το γεγονός της ύπαρξης του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στην Ευρώπη, ωστόσο διαφωνώ με την άποψή τους περί της παγίδας φτώχειας. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με την κ. Θεανώ Φωτιού που λέει αρλούμπες: «επαναφορά του κατώτατου μισθού στα προ κρίσης επίπεδα και η ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων ή η εξασφάλιση απασχόλησης, με τη λύση να ακουμπά σε προγράμματα εγγύησης της εργασίας».

Η παγίδα της φτώχειας είναι μια πραγματική κατάσταση που δημιουργείται όταν οι κοινωνικές παροχές είναι κοντά στις αποδοχές από την εργασία. Οι σοσιαλφιλελεύθεροι έκαναν σοβαρό λάθος όταν αναζήτησαν την αυξημένη κοινωνική προστασία για τους αδύνατους και αποδέχτηκαν την απόλυτη οικονομική ασφάλεια μεγάλου μέρους του πληθυσμού, αντί να διευρύνουν την περιορισμένη ασφάλεια για όλους.

Η λύση είναι η σαφής διάκριση της απόλυτης ασφάλειας για λίγους από την περιορισμένη ασφάλεια για όλους.

Όταν επιτυγχάνεται η απόλυτη ασφάλεια για λίγους μειώνεται η δυνατότητα παραγωγής πλούτου στην κοινωνία. Αντίθετα η περιορισμένη ασφάλεια για όλους είναι το μυστικό της ευημερίας.

Με αυτήν την έννοια οι συνταγματικά κατοχυρωμένες μονιμότητες και η εγγύηση των μεγάλων συντάξεων από το κράτος είναι ανασταλτικός παράγοντας στην δημιουργία πλούτου και υποβάθμιση των υπηρεσιών του κράτους ευημερίας.

Το μανιφέστο υποστηρίζει ότι είναι λάθος τα συντάγματα της Ελλάδας και άλλων χωρών που θεσμοθετούν την απόλυτη οικονομική προστασία πολιτών μέσω της μονιμότητας και της εγγύησης των συντάξεων ανεξάρτητα από τις δυνατότητες της πραγματικής οικονομίας..

Η παγίδα της φτώχειας δημιουργείται όταν δεν υπάρχει σαφής διαφορά μεταξύ του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος (εεε) που η κοινωνία θα έπρεπε να παρέχει στους αναξιοπαθούντες με εισοδηματικά κριτήρια και των εύλογων δαπανών διαβίωσης (εδδ) με τις οποίες θα έπρεπε να αμείβεται μια κανονική εργασία.

Το εεε μπορεί να υπολογίζεται από την στατιστική υπηρεσία της κάθε χώρας όσο το όριο φτώχειας.
Οι εδδ μπορεί επίσης να υπολογίζεται από την στατιστική υπηρεσία και να προστίθενται σε αυτές οι δαπάνες στέγης.
Και  τα δύο μπορούν να είναι ετήσια μεταβαλλόμενα συνυπολογίζοντας τις δυνατότητες της οικονομίας.

Η παγίδα φτώχειας  είναι ήδη πραγματικότητα στην Ελλάδα, και παράγεται από τις μεγάλες συντάξεις των γονιών που στηρίζουν τα παιδιά τους όταν ταυτόχρονα δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας ή οι προσφερόμενες θέσεις παρέχουν αναξιοπρεπείς αμοιβές.
Η παγίδα της φτώχειας παράγεται όταν χρηματοδοτούνται προγράμματα για εικονικές υποτίθεται εγγυημένες θέσεις εργασίας.

Ο Ronald Reagan και η Margaret Thatcher απέδειξαν στην πράξη ότι πλούτος δημιουργείται με τις απολύσεις, αυτό όμως δεν σημαίνει την κατάργηση του κράτους ευημερίας, το αντίθετο η δράση τους είχε σαν αποτέλεσμα την καλυτέρευση του κράτους και των υπηρεσιών του.
Η επαναστατική πρόταση του μανιφέστου είναι η μείωση της απόλυτης ασφάλειας για λίγους και η αύξηση της περιορισμένης ασφάλειας για όλους.

τραγική ειρωνεία: η Ευρώπη η Ελλάδα και η διαπραγμάτευση

Η πραγματικότητα έχει πολλές πλευρές, ένας συμμέτοχος στην κατασκευή της την κοιτά με την δική του οπτική γωνία και αγνοεί αυτά που δεν βλέπει ή αυτά που δεν θέλει να δει.

Το ίδιο γεγονός παράγει διαφορετικές ερμηνείες και εντέλει διαφορετικές πραγματικότητες για κάθε κατασκευαστή πραγματικότητας.

Ποιοι είναι οι βασικοί κατασκευαστές της πραγματικότητας στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και τον κόσμο και τι πραγματικότητες κατασκευάζουν για το γεγονός της Ελληνικής κρίσης χρέους?

Η απάντηση δεν είναι εύκολη, αλλά θα προσπαθήσω να παρουσιάσω τους βασικούς κατασκευαστές πραγματικότητας`για την Ελληνική κρίση. Ανάμεσά τους είναι και οι Έλληνες πολίτες που υποστηρίζουν την τρέχουσα κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.



Οι οικονομικοί και πολιτικοί θεσμοί και η πραγματικότητα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Πως κατασκευάζεται η πραγματικότητα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο?

Οι Acemoglou - Robinson (1) θα υποστήριζαν (και θα συμφωνούσα) ότι η πραγματικότητα κατασκευάζεται από τους οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Οι θεσμοί της Ευρώπης είναι περισσότερο ανοιχτοί (δυνητικά συμμετοχικοί inclusive) ενώ της Ελλάδας είναι περισσότερο κλειστοί (δυνητικά εκμεταλλευτικοί extractive). Αυτό το οποίο παρακολουθούμε και συμμετέχουμε είναι μια σύγκρουση των διαφορετικών θεσμών, για την οποία κανείς δεν ξέρει ακόμα το αποτέλεσμα.

Τα πιθανά αποτελέσματα της παραπάνω σύγκρουσης είναι δύο: ή η Ελλάδα θα αλλάξει τους οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς της και θα γίνει σαν την Ευρώπη, ή θα απομονωθεί ουσιαστικά από την Ευρώπη και θα γίνει ένα αποτυχημένο κράτος σαν την Ρωσία, την Αργεντινή ή την Τουρκία.

Προσωπικά θα έκανα ένα βήμα παραπέρα και θα υποστήριζα, ότι οι οικονομικοί και πολιτικοί θεσμοί προσδιορίζουν την παραγωγή και την διανομή πλούτου στην κοινωνία, άρα και τις χρηματικές ροές σε ένα επίπεδο κράτους. Αλλαγή των χρηματικών ροών μπορεί να προκαλέσει άμεση αλλαγή των θεσμών και των αξιών που κυριαρχούν σε μια κοινωνία.

Για παράδειγμα ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος υποστηρίζει (και συμφωνώ) ότι η Ελλάδα αποτελείται στο σύνολό της από διαφορετικές εκδοχές του "πασοκ"  που ζει μέσα σε μεγάλο τμήμα της κυβέρνησης και στην κοινωνία (Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πέθανε, μα το πασόκ ζει ακόμα).

Αυτά που περιγράφει είναι οι απόρροιες του συστήματος των κλειστών οικονομικών και πολιτικών θεσμών στην Ελλάδα, που θα μπορούσε να αλλάξει εύκολα με μια αλλαγή χρηματικών ροών σε τοπικό επίπεδο (Ελλάδα).

Τώρα τα χρήματα αποσπώνται από ένα εξαθλιωμένο ιδιωτικό τομέα (δεν υπάρχουν δανεικά) και  κατευθύνονται προς τους βολεμένους και τα λαμόγια.

Αν η Ελλάδα αποδεχτεί τις μεταρρυθμίσεις τα χρήματα μπορεί να συλλέγονται από ένα δίκαιο και αξιόπιστο φορολογικό σύστημα και να κατευθύνονται σε αυτούς που εργάζονται παραπάνω και σε αυτούς που καινοτομούν.

Για επιστημονική τεκμηρίωση για την προσοδοθηρία και τις μεταρρυθμίσεις, γενικά και στην Ελλάδα, μπορείτε να μελετήσετε Ανάλυση της Ελληνικής Οικονομίας: Η Προσοδοθηρία και οι Μεταρρυθμίσεις
"η προσοδοθηρία αποτελεί βασικό παράγοντα υπανάπτυξης χωρών με διαφθαρμένο πολιτικό σύστημα και καλά οργανωμένες ομάδες πίεσης"

Τι διαπραγματεύεται η Ελλάδα?

Η Ελλάδα παλεύει για την διατήρηση των εκμεταλλευτικών θεσμών της που υπήρχαν ακόμα και στην εποχή της Αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας (2), έγιναν περισσότερο εκμεταλλευτικοί στο Βυζάντιο, διαμορφώθηκαν από την μετέπειτα κατάκτηση της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία,  ξαναδιαμορφώθηκαν μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους και φτάνουν μέχρι σήμερα το 2015 με τον Παρεοκρατικό καπιταλισμό τις Πελατειακές σχέσεις και την μεγάλη φοροδιαφυγή και διαφθορά.

Η Ελλάδα απαιτεί εκβιαστικά στην διατήρηση των υπαρχόντων θεσμών της (που την οδήγησαν στην χρεοκοπία) με την παροχή ρευστότητας από τους εταίρους της χωρίς έλεγχο, επειδή αυτό ζητάει ο Ελληνικός λαός. Σαν όπλο χρησιμοποιεί την πιθανή αστάθεια που θα προκύψει από μια αυτοκτονία της (έξοδο από το ευρώ) και την γεωπολιτική της θέση.

Η Ελλάδα απαιτεί από την Ευρώπη, την μη κυριαρχία του νόμου, τη μη κυριαρχία μιας υπάρχουσας συμφωνίας κρατών επειδή οι περισσότεροι πολίτες της συμφωνούν σε αυτό.
Και ενώ η Ευρώπη δίνει την ευκαιρία μιας νέας συμφωνίας κοινά αποδεκτής, η Ελλάδα ζητάει χρήματα χωρίς έλεγχο, χρήματα για να εφαρμόσει τις εκμεταλλευτικές πολιτικές της αποσπώντας χρήματα από την Ευρώπη.
Liberation: Ελλάδα εναντίον Ευρώπης: Το δημοκρατικό σοκ και το δημοψήφισμα για να βρεθεί η αλήθεια

Τα χαμηλότερα επίπεδα των πελατειακών σχέσεων στην Πορτογαλική πολιτική, εξηγούν γιατί η Πορτογαλία διαχειρίστηκε καλύτερα από την Ελλάδα την λιτότητα κατά την διάρκεια της κρίσης. Αυτά τα δίκτυα των πελατειακών σχέσεων στην Ελλάδα, εμπόδισαν και εμποδίζουν κάθε μεταρρύθμιση.
Lower levels of clientelism in Portuguese politics explain why Portugal handled austerity better than Greece during the crisis

Τι διαπραγματεύεται η Ευρώπη?

Η Ευρώπη πριν την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές έδωσε περισσότερο βάρος στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και λιγότερο βάρος στις μεταρρυθμίσεις. Με την νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, η Ευρώπη αφού έχει πετύχει (με ανισορροπίες) τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς διαπραγματεύεται την επιβολή των μεταρρυθμίσεων (στην πραγματοποίηση των οποίων αντιστάθηκαν οι Σαμαράς, Βενιζέλος) για να πατήσει η Ελλάδα στα δικά της πόδια.

Με άλλα λόγια η Ευρώπη κάνει αυτό που ζήτησα από καιρό σαν απλός Έλληνας και Ευρωπαίος πολίτης: παροχή ρευστότητας μόνο με αντάλλαγμα τις μεταρρυθμίσεις και έλεγχο αν είναι δυνατόν για κάθε ευρώ που δίνεται με την μορφή δανείου ή επιδοτήσεων στην Ελλάδα.

Η τραγική ειρωνεία

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι πολλοί Έλληνες πολίτες στηρίζουν την κυβέρνηση στην προσπάθειά της να αποσπάσει πόρους από την Ευρώπη και ταυτόχρονα επιθυμούν την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρώπη, διαφορετικοί σκοποί ασύμβατοι μεταξύ τους.

Η όλη κατάσταση συνιστά μια τραγική ειρωνεία γιατί οι περισσότεροι Έλληνες αδυνατούν να κατανοήσουν το πραγματικό ρίσκο της συμπεριφοράς τους και το γεγονός ότι οι μεταρρυθμίσεις θα είναι επώδυνες για αρκετούς (που θα χάσουν δικαιώματα και προσόδους) αλλά θα είναι σημαντικές για το σύνολο της χώρας (και τα παιδιά τους).

Η τραγική ειρωνεία συνίσταται στο ότι οι περισσότεροι Έλληνες αγωνίζονται για να διατηρήσουν αυτό ακριβώς που τους σκοτώνει, και ονομάζουν εθνική κυριαρχία τη δυνατότητα να επιλέγουν οι ίδιοι τους θεσμούς που καταδυναστεύουν τους ίδιους ή τα παιδιά τους.

Κυβερνητικό έργο ΣΥΡΙΖΑ. Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ?

Πολλοί θεωρούν τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα κόμμα ενάντια στην λιτότητα. Στην πραγματικότητα όμως πέρα από την ρητορική του ενάντια στην λιτότητα, έχει μια μαύρη πλευρά: The Dark Side of Syriza

Μέχρι πριν τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι επιθυμούσε ο καθένας αλλά μετά  τον σχηματισμό κυβέρνησης (με τους ΑΝΕΛ) ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί γεγονότα που δίνουν την ευκαιρία στον καθένα να τον επαναεκτιμήσει  στην πράξη.

Προσωπικά θεωρώ τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα μηχανισμός απόσπασης πόρων προς όφελος προστατευμένων πελατειακών, συντεχνιακών και άλλων ομάδων συμφερόντων, χρησιμοποιώντας μια ρητορική υπέρ των αδυνάτων και ενάντια στην λιτότητα.

Διαφορετικοί πολίτες από διαφορετικούς χώρους βλέπουν με την δική τους ματιά τον ΣΥΡΙΖΑ και το φαινόμενο της "πρώτης φοράς αριστερά" στην Ελλάδα.

Δημήτρης Ραυτόπουλος
Τα παιδιά ενός ανώτερου θεού
Το πραγματικό περιεχόμενο του "ανθρωπιστικού τους πακέτου"
Αυτή ακριβώς είναι η ελληνική Αριστερά, Γεωργία Πανοπούλου
Δημόσια διαφωνία Γ. Πανούση με τη διάταξη για τον Σ. Ξηρό
Ορφανός (βουλευτής Ποταμιού): Με έδειραν μαυροντυμένοι που κρατούσαν στυλιάρια

Η διεθνής κρίση χρέους και οι μεγάλοι στοχαστές

Έχω γράψει για τους πιθανούς νέους εξουσιαστικούς στοχαστές στο κείμενο Οι μεγάλοι στοχαστές και η πραγματικότητα

Υποστηρίζω ότι όσο δίκιο και αν έχουν στην αναγνώριση των ανισοτήτων, αν δεν μπορούν να καταλάβουν την σημασία των μεταρρυθμίσεων σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο γίνονται επικίνδυνα χρήσιμοι ηλίθιοι για την έλευση του ολοκληρωτισμού.

Ανάμεσα στους στοχαστές είναι και ο "δικός μας" ο Γιάνης (Βαρουφάκης) που έγραψε το βιβλίο ο Ο Παγκόσμιος Μινώταυρος - Βαρουφάκης Γιάνης και είναι ο υπουργός οικονομικών της Ελλάδας.

Το βιβλίο δεν έχω προλάβει να το διαβάσω, αλλά μπορώ να πω με σιγουριά ότι όσο δίκιο και αν έχει αυτό που βλέπει, είναι μόνο η μια πλευρά του χρέους των κρατών, σχετιζόμενη με τις παγκόσμιες χρηματικές ροές.

Ο Γιάνης δεν θέλει να ξέρει, ή υποβαθμίζει, την άλλη πλευρά του χρέους που είναι η ευθύνη των δανειζομένων. Του αρέσει να φαντασιώνεται ότι παλεύει με τους δυνατούς κακούς του κόσμου, πολιτικούς και τραπεζίτες, στο όνομα του Ελληνικού λαού που τον υποστηρίζει.

Όμως δουλειά του υπουργού οικονομικών μιας χώρας είναι να είναι ικανός να αντιληφθεί την χρηματικές ροές μέσα στην χώρα του, να μπορεί να δει με μια βαθιά ανάλυση τα νούμερα, να αξιολογήσει τις προσπάθειες, να κάνει υποθέσεις για την ανάπτυξη τα φορολογικά έσοδα και τις δαπάνες.
Με δεδομένο ότι η χώρα είναι χρεοκοπημένη, ζητά χρήματα και οφείλει ένα τεράστιο χρέος, τα παραπάνω πρέπει να τα κάνει σε συνεργασία με τους εταίρους και δανειστές της χώρας ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ.
Λαγκάρντ: Δεν μάθαμε τίποτα καινούριο από τη συνάντηση με τον Βαρουφάκη
Τα νούμερα υπάρχουν σε πολλές πηγές αλλά αυτά που θα έπρεπε ο Γιάνης να μελετήσει και να αλλάξει με το τέλος της διαπραγμάτευσης και την υλοποίησή της , βρίσκονται στην μελέτη των Γιαννίτση Ζωγραφάκη Ελλάδα: αλληλεγγύη και προσαρμογή σε καιρούς κρίσεις στα αγγλικά με μια αναφορά στην Καθημερινή: Χαμηλά εισοδήματα και ιδιωτικός τομέας πλήρωσαν τη δημοσιονομική προσαρμογή

Στην πραγματικότητα ο Γιάνης αδυνατεί να μιλήσει στον Ελληνικό λαό, σαν υπουργός οικονομικών και να εξηγήσει στους πολίτες ότι τα χρήματα που διαχειρίζεται ένα κράτος συλλέγονται βασικά από φόρους, η χώρα έχει πτωχεύσει και δεν μπορεί να συντηρήσει τις μεγάλες συντάξεις και τις προσοδοθηρίες.

Αυτό το απλό και λογικό του λένε οι εταίροι μας, αλλά ο Γιάνης είναι αλλού, έχει κολλήσει με τον Παγκόσμιο Μινώταυρο

Όσο για την Ελλάδα ο Γιάνης ξέρει τα προβλήματα αλλά βάζει την δική του ιεράρχηση έτσι ώστε να μην τα αντιμετωπίζει.

Κυττάζει τις παγκόσμιες και Ευρωπαϊκές χρηματικές ροές και παραβλέπει τις Ελληνικές.
Μιλάει για επενδύσεις και ανάπτυξη παραβλέποντας τις δομές του Ελληνικού κράτους που είναι ενάντια στην ιδιωτική επιχειρηματική οικονομία.
Αναζητά περισσότερους εργατικούς νόμους, όταν ξέρει ότι αυτοί δεν εφαρμόζονται στην Ελλάδα.
Αξιώνει το δικαίωμα να ρυθμίσουν οι Έλληνες μόνοι τους την αγορά εργασίας, ενώ είναι παγκόσμια γνωστό ότι η ανάπτυξη συνδέεται με μια συμμετοχική (inclusive) αγορά εργασίας ακριβώς αντίθετη της υπάρχουσας Ελληνικής με την μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και των λοιπών προστατευόμενων.
Διαμαρτήρεται (σωστά) για τις ιδιωτικοποιήσεις όπως έγιναν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά θέτει ένα μοντέλο με το κράτος συμμέτοχο (και την διοίκηση στους συνδικαλιστές?).
Για τα δάνεια, αυτά που είχε υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν χάρισμα χρεών ακόμα και σε ανθρώπους που είχαν την δυνατότητα να αποπληρώσουν τις οφειλές τους και δεν το έκαναν.

Οι μεταρρυθμίσεις της τρόικας, στο παλιό μνημόνιο, στο email Χαρδούβελη, αλλά και η συμφωνία που ο Γιάνης υπέγραψε, σαν εκπρόσωπος της Ελλάδας στις 20/2/15 με τις σαφείς - ασαφείς μεταρρυθμίσεις που κατατέθηκαν στις 24/2/15,  είναι πολύ καλύτερα από τις μη μεταρρυθμίσεις που προτείνει ο Γιάνης στην κουβέντα του με τον Joseph Stiglitz
Yanis Varoufakis and Joseph Stiglitz

Ο Γιάνης είχε δηλώσει ότι το 67% του μνημονίου είναι σωστό.

Μεταρρυθμίσεις είναι κακή λέξη για τους Έλληνες και ο Γιάννης δεν φαίνεται να είναι ικανός να τις υπερασπιστεί προτιμά να αναζητεί λύσεις που φέρνουν χρήματα για υποθετικές επενδύσεις(?), που θα καταναλωθούν από το κράτος στην συνέχιση των υπέρογκων συντάξεων και σε πρόσκαιρες εικονικές θέσεις εργασίας.

Ανεξάρτητα από την αξία της εργασίας του στον "παγκόσμιο μινώταυρο" σαν υπουργός οικονομικών δεν φαίνεται κατάλληλος, αφού αδυνατεί να συγκρουστεί με τα ντόπια πελατειακά και συντεχνιακά συμφέροντα. Είναι απλά ένας κατάλληλος υπηρέτης τους, όπως κάμποσοι μαρξιστές διανοούμενοι.

Η ευθύνη που έχει σε περίπτωση ατυχήματος είναι τεράστια, χωρίς να παραβλέπεται η ευθύνη των δημοσιογράφων που τον στηρίζουν και των απλών πολιτών που τον ωθούν να γίνει πειρατής για χάρη τους.

Γ. Βαρουφάκης: Ίσως δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να αθετήσουμε πληρωμές

Προσωπικά ο χρόνος που του παραχωρώ σαν απλός πολίτης είναι μέχρι τις 24/4, αν δεν μπορέσει μέχρι τότε να έρθει σε συμφωνία με τους εταίρους, καλύτερα να παραιτηθεί, μπορεί να είναι κατάλληλος για σταρ διανοούμενος αλλά δεν μπορεί να παίζει το "παιχνίδι του δειλού" και αυτό να αφορά την τύχη της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Θα προτιμούσα να κάνω λάθος για τον Γιάνη και αντί για αυτά που λέω να κάνει ένα "κβαντικό άλμα" και αυτός και ο Αλέξης που θα μετατρέψει την Ελλάδα στην Ελβετία της Μεσογείου, σε ελάχιστα χρόνια, εγκαταλείποντας το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και υιοθετώντας το σωστό 67% του μνημονίου. Δεν μπορώ όμως να επιτρέψω στην επιθυμία μου, να διαστρεβλώνει την κρίση μου.

Ο φίλος μου ο Βόλφγκανγκ

Θα αναρωτιόνται πολλοί πως είναι δυνατό να έχω τέτοιο φίλο.

Και όμως προσωπικά θεωρώ ότι ο Βόλφγκανγκ επιζητεί την κυριαρχία του νόμου στην Ευρώπη, και είμαι μαζί του, γιατί θεωρώ ότι χωρίς αυτήν δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία, ούτε ένωση χωρών.

Πολλά από αυτά που ζητάω σαν απλός Έλληνας και Ευρωπαίος πολίτης, εδώ και ένα χρόνο που γράφω το μανιφέστο δηλαδή μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν την Ελλάδα Ευρώπη (όπως η αυτονομία της ΓΓΔΕ) τα ζητάει και εκείνος.

Θα ήθελα να του επικοινωνήσω το μανιφέστο, αλλά ο Βόλφγκανγκ προτιμά η κάθε χώρα να καθαρίζει από μόνη της τα προβλήματά της και θεωρώ ότι εδώ κάνει λάθος.
Όπως η δυτική Γερμανία άλλαξε τους οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς στην ανατολική, έτσι και η Ευρώπη πρέπει να είναι ικανή να αλλάξει τους εκμεταλλευτικούς θεσμούς σε κάθε υποψήφια προς ένταξη χώρα, ή σε κάθε χρεοκοπημένη χώρα, όπως η Ελλάδα, αν οι πολίτες της επιθυμούν να παραμείνουν στην Ευρωπαική Ένωση.

Μετά την εξισορρόπηση του προϋπολογισμού ο Βόλφγκανγκ δεν ζητάει λιτότητα αλλά μεταρρυθμίσεις, ακριβώς όπως και ο κάθε λογικός Έλληνας και Ευρωπαίος πολίτης.

Ο Βόλφγκανγκ λέει αυτό που λένε οι περισσότεροι οικονομολόγοι (και ο Κέυνς) ότι σε περιόδους ανάπτυξης της οικονομίας ένα κράτος ακολουθεί πολιτικές λιτότητας και σε περιόδους ύφεσης μπορεί να λειτουργήσει πιο χαλαρά. Αυτό έκανε η Γερμανία από μόνη της.

Σε καμία περίπτωση μια οικονομία δεν μπορεί να λειτουργήσει σε συνεχή βάση χαλαρά αυξάνοντας τα ελλείμματα χωρίς έλεγχο για να δημιουργεί ζήτηση.

Ατυχώς αυτό υποστηρίζουν (πιστεύουν) πολλοί Έλληνες μαρξιστές οικονομολόγοι (και ο ΣΥΡΙΖΑ) που παράφρασαν τον Κέυνς. Αυτό υποστηρίζει και μεγάλο τμήμα του Ελληνικού λαού.

Οι Έλληνες ονειρεύτηκαν ένα κράτος που κόβει ή δανείζεται χρήματα για να δημιουργεί εικονικές θέσεις εργασίας και να παρέχει μεγάλες συντάξεις που να λειτουργούν για την τόνωση της ζήτησης και να λειτουργεί ο ιδιωτικός τομέας.

Στην πραγματικότητα όμως αυτή είναι μια διαστρεβλωμένη οικονομία που οδηγεί στην χρεοκοπία ή στον υπερπληθωρισμό.

Πέρα από τα παραπάνω δημιουργείται μια οικονομία της κατανάλωσης και όχι της παραγωγής, ενώ ο πλούτος κατανέμεται άνισα με προτεραιότητα τους προστατευόμενους πελάτες του πολιτικού συστήματος και τις συντεχνίες, ενώ για τους πραγματικά αδύναμους τους άνεργους δεν υπάρχει ένα δίχτυ προστασίας.

Μια αυστηρή εργατική νομοθεσία δημιουργείται με πραγματική ισχύ μόνο στους εργαζόμενους του δημοσίου, των ΔΕΚΟ, των τραπεζών και των διαπλεκόμενων ιδιωτικών εταιριών, ενώ δεν ισχύει για τους χαμηλόμισθους του ιδιωτικού τομέα που εργάζονται πολλές φορές σε μαύρη εργασία, ή σε νόμιμη χωρίς αξιοπρεπείς μισθούς.

Όταν δεν υπάρχουν διαθέσιμα δανεικά το κράτος αποσπά πόρους για την λειτουργία του από τους απροστάτευτους ελεύθερους επαγγελματίες.

Παραθέτω σε ελεύθερη δικιά μου μετάφραση τις θέσεις του Βόλφγκανγκ όπως παρουσιάστηκαν σε κείμενό του στις 15/4/15 (3)
Wolfgang Schäuble on German Priorities and Eurozone Myths
Μπορώ να πω ότι κατανοώ και συμφωνώ στα περισσότερα από όσα αναλύει. Οι αγγλομαθείς μπορούν να μελετήσουν μόνοι τους, οι υπόλοιποι ας ρίξουν μια ματιά στην δική μου μετάφραση στο παράρτημα.

Ναι λοιπόν και εγώ Είμαι με τους «Θεσμούς»

Είναι ο Βόλφγκανγκ μόνος του όπως υποστηρίζει η Ελληνική προπαγάνδα?

Αντίθετα από ότι υποστηρίζεται στα Ελληνικά ΜΜΕ μαζί με τον Βόλφγκανγκ είναι και οι υπόλοιποι υπουργοί οικονομικών (μαζί με τον Κύπριο Χάρη Γεωργιάδη), ο Μάριο (Ντράγκι), η Κριστίν (Λαγκάρντ), ο Ζαν-Κλοντ (Γιούνκερ), Μπαράκ (Ομπάμα) και αρκετοί άλλοι που ζητούν μεταρρυθμίσεις από την Ελλάδα

Ομπάμα: είχα προειδοποιήσει τον Τσίπρα
Βόμβες Λαγκάρντ για τις διαπραγματεύσεις. Δείτε το video
Γιούνκερ: Η υπομονή μου με την Αθήνα εξαντλείται
Αναπόφευκτη θεωρεί τη χρεωκοπία της Ελλάδας ο σύμβουλος του Σόιμπλε
Brussels Group στην κόψη του ξυραφιού

Γεωργιάδης: Προβληματισμός για τις εξελίξεις σχετικά με την Ελλάδα

Οι κυβερνητικοί κατασκευαστές πραγματικότητας

Οι κυβερνητικοί κατασκευαστές πραγματικότητας, υποστηρίζουν ψευδώς ότι η Ελλάδα έφτασε στην χρεοκοπία εξαιτίας του μνημονίου. Οι αριθμοί όμως λένε άλλα πράγματα
Πώς φτάσαμε στη χρεοκοπία

Ο ιντερνετικός φίλος μου Γιώργος Παπασπυρόπουλος, ανήκει στους κατασκευαστές πραγματικότητας από την πλευρά της κυβέρνησης. Εν αγνοία του ή επί σκοπού, αντιλαμβάνεται μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτή που εγώ αντιλαμβάνομαι και συνιστά υπομονή για να παρακολουθήσουμε άπραγοι, την κυβέρνηση να παίζει το "παιχνίδι του δειλού". Υπομονή κάνουν οι περισσότεροι Συριζαίοι φίλοι και γνωστοί μου, αλλά και ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού που στηρίζει την κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις.

"Όσο για μας, ένα όπλο έχουμε: την υπομονή. Όταν τα βάζεις με ισχυρότερο αντίπαλο θα παίξεις το παιχνίδι του αφού εκείνος το καθορίζει, θα αναμετρηθείς στο έδαφος που εκείνος αποφασίζει. 
Με τους όρους σου και την υπομονή σου. 
Αυτήν την στιγμή λοιπόν δεν κάνουμε διαπραγμάτευση - παίζουμε με την Γερμανία το "παιχνίδι του δειλού" (chiken game). Και οι Γερμανοί ρώσικη ρουλέτα με την παγκόσμια οικονομία."
11 Μαίου λοιπόν: το "παιχνίδι του δειλού" (chicken game) μέχρι το τέλος;

Θα ήθελα να πω στον Γιώργο να προσέχει λίγο με τις αναλύσεις του, γιατί αν κάνει λάθος και αυτοκτονήσει η Ελλάδα ταυτόχρονα με μια ισχυροποίηση της υπόλοιπης Ευρώπης, που θα πάει να κρυφτεί και αυτός και ο υπόλοιπος φωτισμένος ΣΥΡΙΖΑ.

Το ξύπνημα της κοινωνίας των πολιτών από την πραγματικότητα της λογικής.

Ο χρόνος τελειώνει για την Ελλάδα οι Έλληνες πολίτες και ο Αλέξης (Τσίπρας) πρωθυπουργός της Ελλάδας πρέπει να αποφασίσουν αν θέλουν να παραμείνουν στην Ευρώπη αποδεχόμενοι τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.
Ζητείται υπέρβαση

Οι λογικοί πολίτες δεν πρέπει να επιτρέψουν στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που εκπροσωπεί την Ελλάδα να υπαναχωρήσει έναντι της ίδιας της ίδιας της υπογραφής, με προσχηματικές διαπραγματεύσεις.
ΤΙ ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;

Είτε ο Αλέξης να αποκηρύξει πολλές από τις προεκλογικές του υποσχέσεις είτε η Ελλάδα θα αποκηρύξει τον Αλέξη.

Οι λογικοί Έλληνες δεν πρέπει να κάνουν βλακεία όπως έγινε το 1944 στα Δεκεμβριανά: Οι Ελληνες έκαναν βλακεία…

Ο Λεωνίδας (Καστανάς) προτείνει συμπαράταξη των φιλοευρωπαϊκών - δημοκρατικών δυνάμεων εδώ και τώρα. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΔΡΑΣΗ και όποιος άλλος θέλει.
Η χώρα καταστρέφεται με σχέδιο και εμείς απλώς ανησυχούμε;

Οι λογικοί Έλληνες πρέπει να προχωρήσουν σε μια Ιστορική υπέρβαση των φιλο - ευρωπαϊκών δυνάμεων και στον εξαναγκασμό σε παραίτηση των Σαμαρά - Βενιζέλου από προέδρους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, από τα ίδια τα μέλη τους, που αναζητούν μια Ευρωπαική πορεία για την Ελλάδα.
Να δημιουργηθεί μια Εθνική κυβέρνηση από τους βουλευτές του ποταμού, και τους μη λαϊκιστές από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, που θα περιλαμβάνει ακόμα και τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με πραγματική Ευρωπαική κατεύθυνση.

Στην πραγματικότητα η ρήξη με την ΕΕ αποτελεί  Εθνική προδοσία και casus belli η ρήξη με την Ε.Ε.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

(1) Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη Robinson Acemoglou
"Why Nations Fail: The Origins of Power, Prosperity and Poverty" -- Daron Acemoglu

(2) Κατά την διάρκεια της Κλασικής Ελλάδας, οι οικονομικοί και πολιτικοί θεσμοί έγιναν πιο συμμετοχικοί, από την προηγούμενη περίοδο της αριστοκρατίας.
Η μετατροπή των θεσμών συντελέστηκε σε ένα περιβάλλον ανάπτυξης του εμπορίου που έδωσε δύναμη σε μη αριστοκράτες. Αυτοί ακριβώς οι θεσμοί δημιούργησαν το αρχαίο Ελληνικό θαύμα. Παρόλο τον πλουραλισμό ισχύος όμως, η Κλασσική "δημοκρατική" Αθήνα εξακολουθούσε να έχει τους δούλους, μόνο το 10% με 20% του πληθυσμού πραγματικά συμμετείχε στην κυβέρνηση. Περιορισμένα δικαιώματα είχαν και οι γυναίκες.
Athenian democracy
Στο θέμα της κυριαρχίας του νόμου που είναι βασικό συστατικό της Δημοκρατίας
ο Πλάτωνας υποστήριζε μια καλοπροαίρετη μοναρχία που κυβερνάται από ένα εξιδανικευμένο βασιλιά φιλόσοφο, ο οποίος ήταν υπεράνω του νόμου, ενώ ο Αριστοτέλης κατάλαβε την σημασία του αλλά δεν πρέπει να εφαρμόστηκε ποτέ στην Ελλάδα, σε αντίθεση με την Αγγλία που ήταν αποτέλεσμα σύγκρουσης και εμφυλίου πολέμου.
wikipedia, κυριαρχία του νόμου σε Ελλάδα και Ευρώπη, διαπραγμάτευση

(3) "Βερολίνο - Οι ετήσιες εαρινές συναντήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας ξεκινούν την Παρασκευή στην Ουάσιγκτον. Ανυπομονώ να συμμετάσχω, ακόμη και αν η συζήτηση τα τελευταία έτη φαίνεται σε ορισμένους σχολιαστές, ένα κομμάτι πάρα πολύ καλά προετοιμασμένο για να προκαλέσει πολλές συζητήσεις ή σκέψεις έξω από τις συνήθεις ζώνες άνεσης.

Το γεγονός ότι το άμεσο τσίμπημα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης έχει ξεθωριάσει σε μεγάλο μέρος του κόσμου έχει πιθανώς συμβάλει σε αυτή την αυταρέσκεια. Δυστυχώς, όμως, η παγκόσμια οικονομία δεν είναι ακόμη έξω από το δάσος. Ακόμα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πολύ συγκεκριμένες προκλήσεις. Είμαστε τόσο άσχημα όσο πάντα στην ανάγκη για μια κοινή κατανόηση του τι πρέπει να γίνει.

Η οικονομική κρίση που ξέσπασε πριν από επτά χρόνια και οδήγησε πολλές χώρες σε μια οικονομική κρίση και κρίση χρέους. Ένα διάχυτο σύνολο μύθων - ότι η ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση υπήρξε αναποτελεσματική στην καλύτερη περίπτωση, ή ακόμη και αντιπαραγωγική - είναι απλά ανακριβής. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η Ευρώπη είναι πράγματι προς τη σωστή κατεύθυνση για την αντιμετώπιση της σύγκρουσης, και, το σημαντικότερο, τις αιτίες της κρίσης. Επιτρέψτε μου να ανατρέξω σε μερικούς από αυτούς τους μύθους.

Πρώτος, έχει συχνά ειπωθεί ότι η γερμανική επιμονή στη δημοσιονομική λιτότητα σημαίνει ότι η Γερμανία, η μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παίζει «σε αγώνα πυγμαχίας χαμηλότερο από το βάρος της" - και με τον τρόπο αυτό ώθησε την ευρωζώνη πιο βαθιά στην κρίση - με το να μην διεγείρει περισσότερο την ζήτηση. Αυτό παραβλέπει το προκείμενο. Όπως και στην ιατρική, για να καθοριστεί η σωστή θεραπεία, είναι σημαντικό να έχουμε τη σωστή διάγνωση.

Η διάγνωση μου για την κρίση στην Ευρώπη είναι ότι ήταν πρώτα απ 'όλα μια κρίση εμπιστοσύνης, η οποία έχει τις ρίζες της σε διαρθρωτικές αδυναμίες. Οι επενδυτές άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι οι χώρες μέλη της ευρωζώνης δεν ήταν τόσο οικονομικά ανταγωνιστικές ή οικονομικά αξιόπιστες όσο οι ενιαίες αποδόσεις των ομολόγων που είχαν προταθεί τα χρόνια προ της κρίσης. Αυτοί οι επενδυτές άρχισαν να διαπραγματεύονται τα ομόλογα ορισμένων χωρών με πολύ μεγαλύτερη προσοχή, προκαλώντας τα επιτόκια για τα εν λόγω ομόλογα να αυξάνονται. Η θεραπεία στοχεύει σε μεταρρυθμίσεις για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης - στα οικονομικά των κρατών μελών, των οικονομιών τους και στην αρχιτεκτονική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απλά ξοδεύοντας περισσότερο δημόσια χρήματα δεν θα γινόταν το τέχνασμα - ούτε τώρα μπορεί να γίνει.

Για το σκοπό αυτό, η Γερμανία έχει υποστηρίξει με συνέπεια μια προσέγγιση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και τη μείωση του δημόσιου χρέους χωρίς στραγγαλισμό της ανάπτυξης. Αυτό δεν είναι τυφλή "λιτότητα". Πρόκειται για τον καθορισμό ενός αξιόπιστου πλαισίου για τη δραστηριότητα του ιδιωτικού τομέα,  προετοιμάζοντας τις γερασμένες κοινωνίες για το μέλλον και βελτιώνοντας την ποιότητα των δημόσιων προϋπολογισμών.

Στη Γερμανία, αυτή η προσέγγιση έχει δείξει απτά αποτελέσματα: Η οικονομική ανάκαμψη από το 2009 έχει ευρεία βάση, με την εγχώρια ζήτηση ως βασική κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης. Οι επενδύσεις - δημόσιες και ιδιωτικές - αυξάνονται. Επιταχύνουμε την μείωση του χρέους, σε συμφωνία με την πρόσφατη έκκληση του ΔΝΤ για "συμμετρική σταθεροποίηση» (μειώνοντας τα ελλείμματα στις καλές εποχές, για να αντισταθμιστούν τα ελλείμματα σε δύσκολες περιόδους).

Το πιο σημαντικό, πολλές ευρωπαϊκές χώρες, αποκομίζουν τα οφέλη της μεταρρύθμισης και των προσπαθειών ενοποίησης. Χώρες όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία, οι οποίες έθεσαν εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις σε ισχύ όταν κτυπήθηκαν από οικονομικά προβλήματα πριν από λίγα χρόνια, τώρα καυχώνται για μερικά από τα υψηλότερα ποσοστά ανάπτυξης στην Ευρώπη.

Ένας δεύτερος μύθος είναι ο παράλογος ισχυρισμός από ορισμένους σχολιαστές ότι η Γερμανία - που είναι ένας έθνος δανειστών-  στην πραγματικότητα επωφελείται από την κρίση. Δεν βλέπω πώς οποιαδήποτε χώρα μέλος μπορεί να επωφεληθεί από την ευρωπαϊκή κρίση. Είναι αλήθεια ότι η γερμανική κυβέρνηση απολαμβάνει τώρα ιστορικά χαμηλό κόστος δανεισμού. Αλλά το ίδιο κάνουν σχεδόν όλα τα άλλα μέλη της ευρωζώνης. Οι αντισυμβατικές νομισματικές πολιτικές που ακολουθείθηκαν από την ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα φαίνεται να έχουν εκπληρώσει το μέρος τους εκεί. Τα χαμηλά επιτόκια βοηθούν όλους τους δανειολήπτες - αλλά έρχονται σε ολοένα και αυξανόμενο κόστος για τους αποταμιευτές και τα συνταξιοδοτικά ταμεία. Θα πρέπει να εργαστούμε σκληρά για να ξεπεραστεί αυτή η έκτακτη κατάσταση και να βρούμε το δρόμο της επιστροφής προς την καλή λειτουργία της οικονομίας της αγοράς, στην οποία τα επιτόκια χρησιμεύουν κατανέμουν τις καταθέσεις στις τις πιο επικερδείς επενδύσεις.

Αυτό οδηγεί στο τρίτο σημείο μου: Για πολλούς ομιλητικούς σχολιαστές η απάντηση στην κρίση στην Ευρώπη ήταν και είναι η όλο και μεγαλύτερη ρευστότητα και όλο και μικρότερα χαμηλότερα επιτόκια. Τώρα που έχουμε και οι δύο, διαπιστώνουμε ότι αυτά τα εργαλεία πολιτικής δεν είναι πανάκεια, αλλά δημιουργούν προβλήματα από μόνα τους. Όλο και περισσότεροι εμπειρογνώμονες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού προειδοποιούν για επικίνδυνες φούσκες στις τιμές των περιουσιακών στοιχείων και κινδύνους για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα από την ολοένα αυξανόμενη μόχλευση (χρηματοδότηση με δανεισμό). Και είναι σαφές ότι το βάρος του χρέους σε πολλές χώρες δεν μπορεί να λυθεί με κίνητρα για να αναλάβουν ακόμη περισσότερο χρέος.

Από δημοσιονομικής πλευράς, θα πρέπει να προετοιμάσουμε τους κρατικούς προϋπολογισμούς για μια ενδεχόμενη εξομάλυνση της νομισματικής πολιτικής και των αγορών κεφαλαίου. Η συνεχιζόμενη συζήτηση για «στένεμα» στις Ηνωμένες Πολιτείες - το τέλος της έκτακτης περιόδου της «ποσοτικής χαλάρωσης» από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ για την τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης με την αγορά τεράστιων ποσοτήτων ομολόγων - δείχνει πόσο δύσκολο είναι να αποσυρθεί ένα κίνητρο από την στιγμή που οι κυβερνήσεις και οι αγορές το έχουν συνηθίσει.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει προειδοποιήσει πολλές φορές ότι η νομισματική πολιτική δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις δημοσιονομικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στις χώρες μέλη. Η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύνων σύμβουλος του ΔΝΤ, έχει επίσης καλέσει για περαιτέρω διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Τέτοιες μεταρρυθμίσεις περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, πιο ευέλικτες αγορές εργασίας, μείωση των εμποδίων για τον ανταγωνισμό στον τομέα των υπηρεσιών, πιο ρωμαλέα είσπραξη των φόρων, και παρόμοια μέτρα. Συμμερίζομαι πλήρως την άποψη αυτή. Η νομισματική πολιτική μπορεί να αγοράσει μόνο χρόνο. Η δουλειά μας είναι να βεβαιωθούμε ότι αυτή τη φορά χρησιμοποιείται καλά για να θέσει τα οικονομικά σε τάξη και τις οικονομίες σε μονοπάτια με αειφόρο ανάπτυξη.

Οι προτεραιότητες για τη Γερμανία, σαν σημερινός πρόεδρος της Ομάδας των 7 εθνών, είναι ο εκσυγχρονισμός και ρυθμιστικές βελτιώσεις. Κίνητρα - τόσο στη δημοσιονομική όσο και νομισματική πολιτική - δεν είναι μέρος του σχεδίου. Όταν συντροφοι μου υπουργοί οικονομικών και οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών των χωρών της G-7 συγκεντρωθούν στη Δρέσδη, στο τέλος του επόμενου μήνα θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε αυτά τα θέματα σε βάθος, με την συμμετοχή  - για πρώτη φορά στην ιστορία της G-7 - με μερικούς από τους κορυφαίους οικονομολόγους του κόσμου. Είμαι πεπεισμένος ότι μπορούμε να επιτύχουμε κάποια κοινά σημεία στην Ουάσιγκτον πριν από την εν λόγω συνεδρίαση."

Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας.

σε ελεύθερη μετάφραση από Wolfgang Schäuble on German Priorities and Eurozone Myths

(4) Ημισκουμπρια-Δημοσιο for ever

wikipedia, κυριαρχία του νόμου σε Ελλάδα και Ευρώπη, διαπραγμάτευση

Τι είναι η wikipedia

Βικιπαίδεια:Σχετικά, Wikipedia:About

Η Βικιπαίδεια είναι μια συλλογική εγκυκλοπαίδεια, (δεν είναι το μέρος για να εισάγει ο καθένας τις δικές του απόψεις, εμπειρίες ή επιχειρήματα), όλοι οι συντάκτες πρέπει να ακολουθούν την πολιτική περί μη πρωτότυπης έρευνας και να πασχίζουν για ακρίβεια. Τα λήμματα έχουν ουδέτερη οπτική γωνία (πολλαπλές οπτικές γωνίες για το ίδιο θέμα), με επαληθευσιμότητα από αξιόπιστες πηγές. Το περιεχόμενο είναι ελεύθερο, (τα λήμματα μπορούν να αλλαχθούν από τον καθένα και κανένα άτομο δεν ελέγχει κάποιο συγκεκριμένο λήμμα). Ο καθένας μπορεί να επεξεργαστεί το περιεχόμενο, με κώδικα συμπεριφοράς για τους εθελοντές συντάκτες και χωρίς αυστηρούς κανόνες για την επεξεργασία, μετακίνηση και τροποποίηση λημμάτων

Βικιπαίδεια:Πέντε θεμέλια, Wikipedia:Five pillars

[Λήμμα που δεν έχει αρκετή υποστήριξη από πηγές επισημαίνεται με ευδιάκριτη σημείωση.

Όταν υπάρχει διαφωνία επισημαίνεται από μια ευδιάκριτη σημείωση, ανοίγεται μια νέα σελίδα συζήτησης που μπορεί να συμμετέχει όποιος επιθυμεί και με διαβούλευση και μετά από κοινή συναίνεση γράφεται το κείμενο, το οποίο μπορεί να επεξεργαστεί εκ νέου αν υπάρχουν διαφωνίες.]

Η wikipedia είναι ένα δυναμικό project, αποτελεί την  απρόσωπη συγγραφή της εξελισσόμενης συλλογικής γνώσης της ανθρωπότητας από διαφορετικές οπτικές γωνίες, σε διαφορετικές γλώσσες.

H wikipedia εξελίσσεται πέρα από τα όνειρα των ίδιων των εμπνευστών της, σαν ένα εργαλείο που προσφέρεται στον κριτικά σκεπτόμενο αναγνώστη, ικανό να διαλύσει την κατασκευασμένη πραγματικότητα της "απόλυτης" αλήθειας των διάφορων συνεχιστών του Μεγάλου αδελφού, που ζουν ανάμεσά μας, είναι τα αδέλφια μας, οι φίλοι μας και οι σύντροφοί μας, που ξέρουν την απόλυτη αλήθεια καλύτερα από εμάς, για εμάς.

Ενώ η Αγγλική wikipedia εξελίσσεται με εκπληκτικά αποτελέσματα και μπορεί να δώσει στον Αγγλομαθή αναγνώστη μια αξιόπιστη περιεκτική προσέγγιση με αντίθετες οπτικές γωνίες, η Ελληνική Βικιπαίδεια, σέρνεται από την προσπάθεια των συντακτών της να εισάγουν τις δικές τους απόψεις για τα λήμματα που συντάσσουν.

Η διαφορά της αγγλικής wikipedia, με την Ελληνική είναι τεράστια και στο πλήθος των λημμάτων και στον πλουραλισμό των απόψεων για κάθε λήμμα.

Η διαφορά αυτή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από κάθε ξένο παρατηρητή για να κατανοήσει τον τρέχον επίπεδο της Ελληνικής συλλογικής επίγνωσης, απλά μεταφράζοντας στην γλώσσα του τα Ελληνικά λήμματα για βασικές έννοιες, όπως κυριαρχία του νόμου, δημοκρατία, φιλελεύθερη δημοκρατία, Ελληνική κρίση χρέους, Ευρωπαϊκή κρίση χρέους, ...

Η συγγραφή της wikipedia, δεν είναι δημοκρατία, είναι όμως μια άσκηση στην δημοκρατία, αν θεωρήσουμε σαν βασικό συστατικό της δημοκρατίας την συμφωνία, την συναίνεση, τον συμβιβασμό

Η κυριαρχία του νόμου (rule of law) στην wikipedia στα αγγλικά.

{Η κυριαρχία του νόμου, (νομοκρατία), είναι η νομική αρχή ότι ο νόμος θα πρέπει να κυβερνά ένα έθνος, σε αντίθεση με τις αυθαίρετες αποφάσεις που λαμβάνονται από κυβερνητικούς αξιωματούχους. Αναφέρεται κυρίως στην επιρροή και το κύρος του νόμου μέσα στην κοινωνία, ιδιαίτερα ως περιορισμός στη συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένης της συμπεριφοράς των κυβερνητικών αξιωματούχων. Η φράση αυτή μπορεί να ανιχνευτεί στον 16ο αιώνα, στην Αγγλία, και έγινε δημοφιλής κατά τον 19ο αιώνα από τους Βρετανό νομικό AV Dicey. Η ιδέα ήταν γνωστή στους αρχαίους φιλοσόφους όπως ο Αριστοτέλης, ο οποίος έγραψε "Ο Νόμος θα πρέπει να κυβερνά».

Κυριαρχία του νόμου σημαίνει ότι ο κάθε πολίτης υποτάσσεται στο νόμο, συμπεριλαμβανομένων των ίδιων των νομοθετών. Με αυτή την έννοια, η κυριαρχία του νόμου έρχεται σε αντίθεση με την απολυταρχία, την συλλογική ηγεσία, την δικτατορία, ή την ολιγαρχία, όπου οι κυβερνήτες κρατούνται πάνω από το νόμο (το οποίο δεν είναι απαραίτητο εξ ορισμού, αλλά το οποίο είναι τυπικό). Η έλλειψη της κυριαρχίας του νόμου μπορεί να  θεμελιωθεί σε δημοκρατίες και δικτατορίες, και μπορεί να συμβεί εξαιτίας της αμέλειας ή της άγνοιας του νόμου, της διαφθοράς, ή της έλλειψης των σωφρονιστικών μηχανισμών για τη διοικητική κατάχρηση, όπως ένα ανεξάρτητο δικαστικό σώμα με μια κουλτούρα κυριαρχίας του νόμου, ένα πρακτικό δικαίωμα αναφοράς για αποζημίωση των παραπόνων, ή εκλογές.

Αν και η πίστωση για τη διάδοση της έκφρασης "κυριαρχία του νόμου" στη σύγχρονη εποχή δίνεται συνήθως στον AV Dicey, η ανάπτυξη της νομικής έννοιας μπορεί να εντοπιστεί μέσα από την ιστορία σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς, συμπεριλαμβανομένου αρχαία Ελλάδα, την Κίνα, τη Μεσοποταμία , την Ινδία και τη Ρώμη.

Αρχαιότητα
Στη Δύση, οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν αρχικά ως την καλύτερη μορφή πολιτεύματος, την κυριαρχία των άριστων ανδρών. Ο Πλάτων υποστήριζε μια καλοπροαίρετη μοναρχία που κυβερνάται από ένα εξιδανικευμένο βασιλιά φιλόσοφο, ο οποίος ήταν υπεράνω του νόμου. Ο Πλάτωνας ελπίζει ωστόσο, ότι οι άριστοι άντρες θα ήταν καλοί στον σεβασμό των εγκαθιδρυμένων νόμων, εξηγώντας ότι «Όταν ο νόμος υπόκειται σε κάποια άλλη αρχή και δεν έχει τίποτα από μόνος του, η κατάρρευση του κράτους, κατά την άποψή μου, δεν είναι μακριά, αλλά εάν ο νόμος είναι ο κύριος της κυβέρνησης και η κυβέρνηση είναι ο δούλος του, τότε η κατάσταση είναι γεμάτη από υποσχέσεις και οι πολίτες απολαμβάνουν όλες τις ευλογίες που οι θεοί τους στέλνουν σε ένα κράτος» Πέρα από αυτό που ο Πλάτωνας προσπάθησε να κάνει, ο Αριστοτέλης ήταν κατηγορηματικά αντίθετος στο να επιτρέπεται σε ανώτερους αξιωματούχους εξουσία πέρα από τη φύλαξη και την υπηρεσία των νόμων. Με άλλα λόγια, ο Αριστοτέλης υποστήριξε την κυριαρχία του νόμου:
"Είναι πιο σωστό ότι ο νόμος θα πρέπει να κυβερνά, από το να κυβερνά ο οποιοσδήποτε από τους πολίτες: από την ίδια αρχή, εάν είναι πιο επωφελής να τοποθετηθούν στην υπέρτατη εξουσία κάποιοι ιδιαίτεροι πολίτες, αυτοί θα πρέπει να καθοριστούν μόνο σαν φύλακες, και οι υπηρέτες των νόμων".
... }

σε ελεύθερη μετάφραση από την wikipedia
Rule of law

Η κυριαρχία του νόμου σαν θεσμική διαφορά μεταξύ της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Είναι εντυπωσιακό ότι τον λήμμα της κυριαρχίας του νόμου, μπορείς να τον βρεις σε πάνω από 30 γλώσσες στην wikipedia, αλλά όχι στην Ελληνική!

Η κυριαρχία του νόμου (Rule of law) είναι διαφορετική έννοια από την κυριαρχία δια νόμου (Rule by law). Η κυριαρχία του νόμου είναι θεμελιώδης αρχή της (φιλελεύθερης) δυτικής δημοκρατίας και οδηγεί στην ελευθερία, η κυριαρχία δια νόμου οδηγεί στην σκλαβιά.

Η κυριαρχία του νόμου σχετίζεται άμεσα με την κυριαρχία της συμφωνίας, ή το κοινωνικό συμβόλαιο, αφού οι νόμοι που είναι πραγματικά σε ισχύ, είναι αυτοί που αποσπούν την συμφωνία των περισσοτέρων πολιτών.

Στις σύγχρονες δημοκρατίες οι νομοθέτες είναι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των πολιτών και συμφωνούν πλειοψηφικά για την δημιουργία του νόμου.

Είναι σημαντικό να δούμε ότι η κυριαρχία του νόμου, για πολλούς λαούς δεν ήταν αποτέλεσμα παιδείας, ή υψηλού στοχασμού, ή γνώση από τον Αριστοτέλη, αλλά επίγνωση μέσα από ιστορικά γεγονότα.

Στην Αγγλία η κυριαρχία του νόμου είναι αποτέλεσμα ιστορικών γεγονότων.
Ένα τέτοιο γεγονός ήταν ο εμφύλιος πόλεμος το 1688 ανάμεσα σε αυτόν που κατείχε την εξουσία, τον βασιλιά Ιάκωβο Β΄και των κοινοβουλευτικών που ήταν πολίτες που είχαν κάποια δύναμη και αμφισβητούσαν την κυριαρχία του ενός. (1)
Ένα άλλο γεγονός στην Αγγλία το 1722 αναφέρεται στην σύγκρουση απλών πολιτών απέναντι στους κοινοβουλευτικούς ισχυρούς που καταπατούσαν παραδοσιακά δικαιώματά τους με ψηφισμένο νόμο. (2)

Στην Ελλάδα η κυριαρχία του νόμου δεν είναι γεγονός, γιατί κανείς δεν πάλεψε γιαυτήν.
Η κυριαρχία του νόμου είναι στοχασμός των προγόνων μας, και αν συνυπολογίσουμε ότι ο Πλάτωνας πρότεινε την κυριαρχία των άριστων πάνω από την κυριαρχία του νόμου, η κυριαρχία του νόμου ποτέ δεν έλαβε την προσοχή που της άξιζε. Είναι ένα ιδεώδες που απλά δεν λειτουργεί στην πράξη.

Θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι οι Έλληνες ήταν καλοί πολεμιστές όταν είχαν να αντιμετωπίσουν ξένους, έκαναν εμφύλιους για το ποιος θα καταλάβει την εξουσία, αλλά δεν πολέμησαν ποτέ για την κυριαρχία του νόμου. Έτσι παρόλο που τα συντάγματα μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους ή μετά την δικτατορία μπορεί να πρόσφεραν την κυριαρχία του νόμου στους πολίτες, οι ίδιοι πολίτες και οι πολιτικοί, ποτέ δεν αναγνώρισαν την αξία της. Στην πραγματικότητα την καταπάτησαν. Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών είναι ένα παράδειγμα της μη κυριαρχίας του νόμου στην Ελλάδα.

Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για το χρέος

Η κυριαρχία του νόμου και της συμφωνίας δεν σημαίνει ότι όλοι οι νόμοι και οι συμφωνίες πρέπει να παραμένουν σε ισχύ, αν δεν είναι ωφέλιμοι για τα όλα συμβαλλόμενα μέρη. Μια συμφωνία μπορεί να επαναδιαπραγματευτεί, όχι όμως με μονομερείς ενέργειες, γιατί τότε διαλύεται η έννοια της δημοκρατίας και η κυριαρχία του νόμου αντικαθίσταται από την κυριαρχία του ισχυρού, (ή την κυριαρχία του εκβιαστή).

Η δανειακή συμφωνία με το συνοδευτικό μνημόνιο, είναι νόμος συμφωνημένος από 18 κράτη και την Ελλάδα μπορεί να αλλάξει όχι με μονομερείς ενέργειες, αλλά από μια νέα συμφωνία επωφελή για όλους.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ διαπραγματεύεται με τους εταίρους μας και δανειστές, αγνοώντας την κυριαρχία του νόμου, αφού θέτει την κυριαρχία του "λαού" πάνω από τον νόμο.
Αυτό βέβαια που κρύβεται πίσω από την κυριαρχία του "λαού", είναι η κυριαρχία των πελατειακών και συντεχνιακών δικτύων και η εμμονή στην διατήρηση του κρατικίστικου οικονομικού μοντέλου που έφερε την χώρα στην χρεοκοπία.
Δημιουργία πλούτου και το κρατικίστικο οικονομικό μοντέλο
Tvxs Αποκλειστικό: Γαλάζια ρουσφέτια Α.Ε. - Το success story της ΝΔ
Αδέρφια, ξαδέρφια και σύντροφοι πολιτικών διορίζονται στον κρατικό μηχανισμό

Η κυβέρνηση έχει σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις μεγάλο τμήμα των πολιτών μαζί της που επιθυμούν όμως αντίθετα πράγματα, και την παραμονή της Ελλάδος στην Ευρώπη και την μη διατάραξη των προνομίων των προστατευόμενων πολιτών.
Public Issue: Πάνω από 6 στους 10 συμφωνούν με τη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης. Εθνική υπερηφάνεια νιώθει το 82%

Ποια είναι η τρέχουσα κοινωνική συμφωνία, ή το κοινωνικό συμβόλαιο των Ελλήνων πολιτών?
Το κράτος δημιουργεί εικονικές θέσεις εργασίας και δικαιώματα που τα παραχωρεί στους πολίτες με ανταλλαγή την ψήφο τους. Το κράτος είναι ένας οργανισμός από τον οποίο οι πολίτες αποσπούν πόρους.
Οι πολίτες αποφεύγουν να πληρώσουν φόρους και επιζητούν από τους πολιτικούς να βρουν από αλλού πόρους για την λειτουργία του. Το κράτος είναι ένας οργανισμός στον οποίο οι πολίτες δεν προσφέρουν πόρους.
Η κυριαρχία του νόμου δεν έχει καμία ισχύ στην Ελλάδα.

Χωρίς την αλλαγή της παραπάνω συμφωνίας μεταξύ των πολιτών, που μπορεί να συμβεί μόνο μέσα από την κατανόηση της πραγματικότητας, η Ελλάδα δρα σαν πειρατής που αναζητά να αποσπάσει πόρους από το εξωτερικό για να ικανοποιήσει την τρέχουσα κοινωνική συμφωνία.
Αυτή είναι η δημοκρατία των Ελλήνων, που στηρίζεται στην δημοτικότητα των πολιτικών αρχηγών και στην παραβίαση του νόμου, πρώτα από τους ίδιους τους κυβερνώντες και μετά από τους πολίτες.

Ελπίζω η κυβέρνηση να μην τολμήσει να έρθει σε ρήξη με τους εταίρους μας, αλλά να πει την αλήθεια στους πολίτες και οι πολίτες να περάσουν στην αναγκαία αυτογνωσία.
Τα μεγάλα ψεύδη για το Μνημόνιο
Μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτικού καθεστώτος
Βαρουφάκης: Όταν το πολιτικό σύστημα αποτυγχάνει, κάνει εξεταστικές επιτροπές
Μάνος Ματσαγγάνης: ...επί 5 χρόνια η πλειοψηφία της κοινής γνώμης απέρριψε την επώδυνη αυτογνωσία



(1) "Η απόπειρα του Ιάκωβου Β΄ να αποκαταστήσει τον απολυταρχισμό προκάλεσε μια νέα κρίση και ένα νέο εμφύλιο πόλεμο το 1688. Το Κοινοβούλιο, ..., κάλεσε τον Γουλιέλμο της Οράγγης ... να αντικαταστήσει στο θρόνο τον Ιακωβο Β΄... , ο Ιάκωβος Β΄ υποχρεώθηκε να καταφύγει στην Γαλλία.
Μετά την κατίσχυση της Ένδοξης Επανάστασης, το Κοινοβούλιο και ο Γουλιέλμος της Οράγγης διαπραγματεύτηκαν ένα νέο Σύνταγμα... η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων όριζε ότι ο βασιλιάς δεν μπορούσε να καταργεί τους νόμους ή να αναστέλει την εφαρμογή τους και επαναβεβαίωσε ότι ήταν παράνομη η φορολόγηση χωρίς την συγκατάθεση του κοινοβουλίου..." σελ. 208, 209 "Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη" Acemoglou - Robinson εκδόσεις Λιβάνη

(2) "Ο Κάντογαν αγόρασε τέσσερις χιλιάδες στρέμματα ... και μετέτρεψε χίλια στρέμματα σε πάρκο για ελάφια. Ωστόσο ο Κάντογκαν παραβίασε τα δικαιώματα των κατοίκων της περιοχής. Κάποιοι εκδιώχτηκαν, ενώ οι υπόλοιποι στερήθηκαν δυο παραδοσιακά δικαιώματά τους: να βόσκουν τα ζώα τους και να συλλέγουν τύρφη και καυσόξυλα από το πάρκο για τα ελάφια.
Την 1η Ιανουαρίου 1722, αλλά και τον Ιούλιο του ίδιου έτους έφιπποι και ένοπλοι "Μαύροι" επέδραμαν στο πάρκο... Οι "Μαύροι" πραγματοποίησαν επιδρομές στα κτήματα πολλών ακόμα σημαντικών γαιοκτημόνων και πολιτικών.
Η κυβέρνηση των Ουίγων αντέδρασε. Το Μάιο του 1723 το Κοινοβούλιο ψήφισε το Νόμο περί "Μαύρων", ο οποίος προέβλεπε ότι θα τιμωρούνταν με απαγχονισμό πενήντα νέα αδικήματα...
Παρόλο που μερικοί αθωώθηκαν ή οι ποινές τους μετατράπηκαν, πολλοί απαγχονίστηκαν ή μεταφέρθηκαν στην προτιμώμενη ποινική αποικία της εποχής, τη Βόρεια Αμερική.
Τελικά ο Νόμος περί "Μαύρων" καταργήθηκε το 1824.
... Στις αρχές του δεκάτου ογδόου αιώνα ο πλουραλισμός είχε επικρατήσει σε αρκετά μεγάλο βαθμό στη Βρετανία, με συνέπεια οι Ουίγοι και οι ελίτ να ανακαλύψουν ότι, όπως επέβαλε η έννοια της κυριαρχίας του νόμου, δεν ήταν υπεράνω των περιορισμών που έθεταν οι θεσμοί." σελ. 322-324 "Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη" Acemoglou - Robinson εκδόσεις Λιβάνη

Οι μεγάλοι στοχαστές και η πραγματικότητα

Παρατήρηση: στα links της wikipedia που παρατίθενται στο κείμενο, χρησιμοποιώ την αγγλική παράθεση των λημμάτων, μπορείτε να αναζητήσετε και την Ελληνική, αλλά μερικές φορές είναι ελλιπής, ή δεν υπάρχει.

Οι παγκόσμιοι στοχαστές: ελευθεριακοί απέναντι στους εξουσιαστικούς.

Στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, μεγάλοι στοχαστές αναζήτησαν τον τρόπο για την δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας.

Οι κοινωνίες αν και επηρεάστηκαν από τους στοχαστές, εξελίχθηκαν και εξελίσσονται με τον δικό τους χαοτικό τρόπο.

Ο George Orwell χώρισε τους στοχαστές σε ελευθεριακούς και εξουσιαστές σύμφωνα με τον Γιώργο Πολίτη Επίκουρο καθηγητή Κοινωνικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στην ομιλία του: Ο Τζωρτζ Όργουελ και η σύνθεση αναρχίας και φιλελευθερισμού.
Μια ομιλία που μας βοηθάει να κατανοήσουμε, αρκετά συγκεχυμένα θέματα στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα, για τους περισσότερους πολίτες, επιστήμονες και πολιτικούς, ο φιλελευθερισμός είναι εχθρός και ο νεοφιλελευθερισμός ο ακόμα μεγαλύτερος.

Στην Ελλάδα οι διαπιστευμένοι διασώστες της ανθρωπότητας είναι μαρξιστές, ή προσαρμοσμένοι συνεχιστές του μαρξισμού.

Είναι όμως σωστό ότι ο εχθρός είναι ο φιλελευθερισμός και ο νεοφιλελευθερισμός ή είναι προπαγάνδα;
Είναι σωστό, ότι μόνο οι μαρξιστές, ενδιαφέρθηκαν για καλύτερες κοινωνίες;
Μήπως και οι αναρχικοί και οι φιλελεύθεροι, είχαν τις ίδιες αναζητήσεις;
Δεν πρέπει να δούμε και τι κατάφεραν στην πράξη, οι μαρξιστές, οι αναρχικοί και οι φιλελεύθεροι, πέρα από τις καλές προθέσεις;

Οι ελευθεριακοί στοχαστές: φιλελεύθεροι και αναρχικοί.

Οι φιλελεύθεροι στοχαστές όπως ο John Stuart Mill και ο Friedrich Hayek (1), έχουν μεγαλύτερη σχέση με τους αναρχικούς 'όπως ο Mikhail Bakunin και ο Pierre-Joseph Proudhon στην αναζήτηση της καλύτερης λειτουργίας της κοινωνίας.

Οι φιλελεύθεροι και οι αναρχικοί κυνηγήθηκαν από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα όπως ο Nazism και ο Communism, και τους εξουσιαστικούς στοχαστές, όπως ο Karl Marx και οι επίγονοί του.

Ο Γιώργος Ν.Πολίτης, υποστηρίζει ότι (για την φιλοσοφία;) οι ηθικές αρχές προσδιορίζουν τις πολιτικές αρχές, από όπου προκύπτουν οι οικονομικές θεωρήσεις.

Οι αναρχικοί και οι φιλελεύθεροι έχουν συμφωνία σε ηθικό επίπεδο, αφού αποδέχονται τον ηθικό πλουραλισμό και την δυνατότητα να αναγνωρίζει το άτομο από μόνο του το καλό.

Οι φιλελεύθεροι έχουν πολλές διαφορές από τους αναρχικούς, με σημαντικότερη την οικονομική θεώρηση, όπου οι φιλελεύθεροι πραγματώνουν τις κοινωνίες τους μέσω της ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, ενώ οι αναρχικοί μέσω της κατοχής των μέσων παραγωγής από την κοινωνία.

O Benjamin Tucker μπορεί να προσδιοριστεί σαν αναρχοφιλελεύθερος αφού είναι ενάντια στην εκμετάλλευση, αλλά αποδέχεται βασικά στοιχεία του καπιταλισμού. (2)

Εκτός από τον John Stuart Mill και τον Friedrich Hayek, θα ήθελα να αναφέρω και τους:
Τον John Locke, πατέρα του κλασσικού φιλελευθερισμού,
Τον Adam Smith έναν από τους πρωτοπόρους της πολιτικής οικονομίας και θεμελιωτή της σχολής των κλασικών οικονομικών. Το βιβλίο του The Wealth of Nations, προσφέρει μια από τις παγκόσμιες πρώτες συγκεντρωτικές περιγραφές στο ερώτημα, του τι οικοδομεί τον πλούτο των εθνών και είναι σήμερα ένα θεμελιώδες έργο στην κλασική πολιτική οικονομία

Ακόμα πιο πέρα, τους Daron Acemoğlu και James A. Robinson που γνώρισα μέσα από το βιβλίο τους Why Nations Fail.
Θα προτιμούσα να αναφέρω τους παραπάνω, πρώτα σαν μελετητές των οικονομικών και πολιτικών θεσμών, στους τόπους στον χρόνο, και μετά σαν επιστήμονες που υποβάλουν μια θεωρία για την εξέλιξη των θεσμών, την εξέλιξη της ιστορίας, χωρίς ουσιαστική αναφορά σε ηθικές αρχές.
Στην πραγματικότητα το βιβλίο τους, είναι η σύγχρονη, εμπλουτισμένη συνέχεια του The Wealth of Nations,
Παρόλο που έχω κάποιες διαφωνίες, η αξία του έργου τους είναι σημαντική και η θεωρία τους προσεγγίζει με αξιοσημείωτη ακρίβεια την πραγματικότητα.

Σημαντικό είναι να αναφέρω και τον  John Maynard Keynes που ήταν ένας Βρετανός οικονομολόγος, του οποίου οι ιδέες έχουν επηρεάσει ριζικά τη θεωρία και την πρακτική της σύγχρονης μακροοικονομίας, και έχουν συμβουλέψει τις οικονομικές πολιτικές των κυβερνήσεων
Ο John Maynard Keynes δέχτηκε κριτική από αριστερά σαν υποστηριχτής του καπιταλισμού, αλλά και από τον Friedrich Hayek.
Ο Hayek έκρινε, ότι η μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η "Κεϋνσιανή ορθοδοξία» έδωσε πολύ μεγάλη δύναμη στο κράτος και το οδήγησε προς το σοσιαλισμό. (3)

Το επιστημονικό λάθος δημιουργείται, όταν μαρξιστές οικονομολόγοι, που δεν αποδέχονται τον ανταγωνισμό, χρησιμοποιούν τον Keynes που έχει σαν βάση τον ανταγωνισμό, για να υποστηρίξουν την λειτουργία του κράτους και της οικονομίας, χωρίς ανταγωνισμό.
Οι σύγχρονοι μαρξιστές υποστηρίζουν, ότι μπορούμε να έχουμε σοσιαλισμό με δημοκρατία και βιώσιμη οικονομία, που θα λειτουργεί με συνεχή παροχή χρήματος από το κράτος, που θα το τυπώνει στην κεντρική τράπεζα, ή θα το δανείζεται, χωρίς επιστροφή!

Οι εξουσιαστικοί στοχαστές

Ο Jean-Jacques Rousseau, ο Georg Wilhelm Friedrich Hegel και ο Karl Marx, θεωρούνται εξουσιαστικοί στοχαστές από τον George Orwell

Ο George Orwell (ελευθεριακός στοχαστής) βρέθηκε εθελοντής με τους αναρχικούς, στον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία και βίωσε την βία των μαρξιστών. Spanish Civil War

Ο Karl Marx ήταν Γερμανός φιλόσοφος, οικονομολόγος, κοινωνιολόγος, δημοσιογράφος, και επαναστάτης σοσιαλιστής. Τα έργα του Μαρξ στα οικονομικά έθεσαν τις βάσεις για ένα μεγάλο μέρος της τρέχουσας κατανόηση της εργασίας και τη σχέση της με το κεφάλαιο, και την επακόλουθη οικονομική σκέψη.  Έχει εκδώσει πολλά βιβλία στη διάρκεια της ζωής του, με πιο αξιοσημείωτα το The Communist Manifesto (1848) και το Das Kapital (1867-1894).

Ο Cornelius Castoriadis (ελευθεριακός στοχαστής) μελέτησε τον Marxism και υποστήριξε ανάμεσα στα άλλα ότι η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν ένα`Communist state, αλλά μάλλον ένα γραφειοκρατικό State capitalism

Ο Karl Popper (ελευθεριακός στοχαστής) ήταν ένας Αυστριακός, Βρετανός φιλόσοφος και καθηγητής.
Γενικά θεωρείται σαν ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της επιστήμης του 20ου αιώνα.
Ο Popper είναι γνωστός για την απόρριψη των κλασικών επαγωγικών απόψεων για την επιστημονική μέθοδο, σχετικά με την εμπειρική παραποίηση: Μια θεωρία των εμπειρικών επιστημών ουδέποτε μπορεί να αποδειχθεί, αλλά μπορεί να παραποιηθεί, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί και πρέπει να ελέγχεται από αποφασιστικά πειράματα . Αν το αποτέλεσμα ενός πειράματος έρχεται σε αντίθεση με τη θεωρία, θα πρέπει να κανείς να απέχει από ad hoc ελιγμούς, που ξεφεύγουν από την αντίφαση, απλώς καθιστώντας την αντίφαση λιγότερο διαψεύσιμη.

Στην Φυσική λέμε ότι δεν έχει σημασία πόσες φορές επαληθεύεται μια θεωρία από το πείραμα, αρκεί μια ασυμφωνία για να την καταρρίψει.

Βασικές προβλέψεις των μαρξιστικών θεωριών καταρρίφθηκαν ιστορικά όχι μόνο μια φορά, αλλά επανειλημμένα.

Η ελευθερία είναι η μητέρα της τάξης, μέσα από την κυριαρχία της συμφωνίας, την κυριαρχία του νόμου. Η ελευθερία δεν είναι κόρη της τάξης.

Από την επιβεβλημένη τάξη μια κοινωνία δεν μπορεί να περάσει στην ελευθερία και αυτό αποδείχτηκε, όλες τις φορές που επιβλήθηκε ένα μαρξιστικό καθεστώς, οπουδήποτε στη γη.
Η προοδευτική πορεία της ιστορίας από την φεουδαρχία στον καπιταλισμό και μετά στην δικτακτορία του προλεταριατού και από εκεί στον κομουνισμό και στην αταξική κοινωνία, που υποστήριζε ο Μαρξ δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ούτε θα ολοκληρωθεί ποτέ.

Η Ελλάδα έχει αφθονία μαρξιστών διανοούμενων που πιστεύουν, ότι "επιστημονικά" οι κοινωνίες θα καταλήξουν στον κομμουνισμό. Φυσικά η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Capitalism
Η απολυτότητα και ο φανατισμός του μαρξιστικού λόγου, είναι χαρακτηριστικό των μαρξιστών. Οι μαρξιστές νομίζουν ότι είναι οι φωτισμένοι διανοούμενοι, που θα σώσουν τους πολίτες. Μια υπόθεση, που όπου δοκιμάστηκε είχε καταστροφικά αποτελέσματα.

Η πραγματικότητα

Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος δημιούργησε δυο λογιών κοινωνίες τις "εμπορικές" και τις "στρατοκρατικές"  (με την σχετική έννοια των όρων όπως θα έλεγε ο Hayek).
Οι "εμπορικές" βασίζονται στην κυριαρχία της συμφωνίας και στην κυριαρχία του νόμου Rule of law.
Οι "στρατοκρατικές" βασίζονται στην κυριαρχία του ατόμου Autocracy, ή την κυριαρχία του δικτάτορα Dictatorship ή στην κυριαρχία της ιδεολογίας Collective leadership, ή την κυριαρχία της ολιγαρχίας Oligarchy
Ιστορικά παραδείγματα και των δύο ειδών κοινωνιών αναπτύχθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα, σε Αθήνα και Σπάρτη.

Οι Acemoglou Robinson το μελέτησαν πιο εκτενώς και είδαν δυο ειδών πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς: τους ανοιχτούς (συμμετοχικούς ή inclusive) και τους κλειστούς (εκμεταλλευτικούς ή extractive). Οι πολιτικοί και οικονομικοί θεσμοί μπορούν να μένουν σταθεροί για αιώνες, μπορούν όμως να αλλάξουν με την επίδραση μικρών διαφορών, σε κρίσιμες καμπές της ιστορίας, όπως η Ελλάδα και η Ευρώπη σήμερα με την κρίση του χρέους.
A Review of Acemoglu and Robinson’s Why Nations Fail
Two Cheers for Growth Under Extractive Institutions
More on the extractive/inclusive debate
Inclusive institutions and economic development

Οι αλλαγές είναι δύσκολες γιατί οι θεσμοί συντηρούνται από την επίγνωση εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτοί που έχουν τα προνόμια παλεύουν να τα διατηρήσουν. Όλοι φοβούνται την δημιουργική καταστροφή και θέλουν να κρατήσουν την ζωή σταθερή, χωρίς αλλαγές.

Οι ανοιχτοί πολιτικοί θεσμοί αφαιρούν κυριαρχία από το άτομο και δίνουν κυριαρχία στον νόμο, επιμερίζουν την ισχύ και την εξουσία και δεν επιτρέπουν την συγκέντρωση της, σε ένα άτομο ή σε μια κομματική επιτροπή φωτισμένων διανοούμενων.

Οι δημοκρατίες με ανοιχτούς οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς είναι δυναμικά εξελισσόμενοι οργανισμοί που τείνουν να είναι ελευθεριακοί. Οι πολίτες μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιοι για κάθε θέμα που τους αφορά (και δεν είναι παράνομο) και να έχουν την ευθύνη της απόφασής τους.
Σε αυτές τις δημοκρατίες, περιλαμβάνονται οι περισσότερες χώρες της δυτικής Ευρώπης, η Αμερική, ο Καναδάς και αρκετές άλλες.

Οι δημοκρατίες με κλειστούς οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς είναι δυναμικά εξελισσόμενοι οργανισμοί που τείνουν να είναι εξουσιαστικοί. Οι πολίτες δεν μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιοι για κάθε θέμα που τους αφορά, αφού οι πολιτικοί τους προστατεύουν με Clientelism. Η επιτυχία τους δεν εξαρτάται από το ταλέντο τους και την εργασία τους αλλά από τις "παρέες" τους Crony capitalism
Σε αυτές τις δημοκρατίες περιλαμβάνονται η Ελλάδα, η Ρωσία, η Τουρκία, η Αργεντινή και αρκετές άλλες.

Οι νέοι εξουσιαστικοί στοχαστές;

Θα ήταν σοβαρό λάθος να θεωρήσουμε τις δημοκρατίες με ανοιχτούς πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς, σαν τις τέλειες κοινωνίες. Υπάρχουν σημαντικά θέματα που είναι σε εκκρεμότητα, όπως οι φορολογικοί παράδεισοι, τα χρέη των κρατών, τα λόμπι.

Απλά αυτές οι δημοκρατίες είναι ότι καλύτερο μπόρεσε να δημιουργήσει ο άνθρωπος στον δυτικό πολιτισμό (4), και έχουν την δυνατότητα εξέλιξης.

Η πραγματική μάχη, είναι η μάχη των θεσμών και οι θεσμοί μπορούν με την εξέλιξη, να γίνουν πιο ανοιχτοί ή πιο κλειστοί.

Ο Thomas Piketty είναι ένας Γάλλος οικονομολόγος που μελετάει τον πλούτο και την εισοδηματική ανισότητα. Είναι καθηγητής (Directeur d'Études) στην École des Hautes Études en επιστήμες sociales (EHESS) και καθηγητής στη Σχολή Οικονομικών του Παρισιού. Είναι ο συγγραφέας του best-seller βιβλίου Capital in the Twenty-First Century (2013), το οποίο τονίζει τα θέματα της εργασίας του, σχετικά με τις συγκεντρώσεις και την κατανομή του πλούτου κατά τα τελευταία 250 χρόνια. Το βιβλίο υποστηρίζει ότι το ποσοστό της επιστροφής κεφαλαίου στις αναπτυγμένες χώρες είναι σταθερά μεγαλύτερο από τον ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης, και ότι αυτό θα προκαλεί ανισότητα στην διανομή του πλούτου, που θα αυξηθεί στο μέλλον. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, ο ίδιος προτείνει μια αναδιανομή μέσω ενός προοδευτικού παγκόσμιου φόρου επί πλούτου.

Ο Thomas Piketty ακολουθεί την παράδοση των κλασσικών οικονομολόγων, όπως ο Μαρξ για να διαμορφώσει γενικούς κανόνες για τον καπιταλισμό, ώστε να διαγνώσει και να προβλέψει την δυναμική της ανισότητας. Οι Daron Acemoğlu και James A. Robinson υποστηρίζουν ότι κάνει λάθος και θα συμφωνήσω μαζί τους.

The Rise and Decline of General Laws of Capitalism Daron Acemogluy James A. Robinsonz

Το χρέος των κρατών Government debt,  η Ευρωπαική κρίση χρέους European debt crisis, η Ελληνική κρίση χρέους Greek government-debt crisis είχαν σαν αποτέλεσμα την επιβολή μέτρων

λιτότητας Austerity και την δημιουργία κινημάτων ενάντια στην λιτότητα Anti-austerity movement

Πολλοί σύγχρονοι στοχαστές όπως ο Paul Krugman,  ο Joseph Stiglitz, ο James K. Galbraith και ο Yanis Varoufakis υποστηρίζουν την άποψη του John Maynard Keynes σχετικά με την χρήση ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Παρόλο που οι θεωρίες του John Maynard Keynes εφαρμόστηκαν στην Great Depression, δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην Ελλάδα, αν δεν συνοδεύονται από ταυτόχρονες μεταρρυθμίσεις που θα μετατρέψουν τους κλειστούς οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς στην Ελλάδα, σε ανοιχτούς.

 Ο τρόπος για να γίνει η Ελλάδα μια κανονική χώρα, που να είναι ικανή να παράγει πλούτο είναι επιστημονικά γνωστός και είναι μεταρρυθμίσεις υποστηριγμένες με ρευστότητα.

Αν κάποιοι από τους παραπάνω παγκόσμιους στοχαστές, δεν το καταλαβαίνουν και θεωρούν την Ελλάδα μια υποπερίπτωση της κρίσης χρέους της Ευρώπης, που θα επιλυθεί με την παροχή ρευστότητας, χωρίς έλεγχο από εξωτερικό παρατηρητή και μεταρρυθμίσεις, κάνουν σοβαρό λάθος. Το λάθος τους στην χειρότερη περίπτωση μπορεί να έχει από ολέθρια αποτελέσματα για την Ελλάδα και την Ευρώπη, ή στην καλύτερη περίπτωση η Ελλάδα να παραμείνει μια χώρα επαίτης.

Ο χρόνος θα δείξει ποιοι μπορούν να δουν την πραγματικότητα και ποιοι κρύβουν την σκόνη κάτω από το χαλί.

Είναι προφανές ότι η παγκόσμια κοινότητα βλέπει την Ελλάδα, και σύντομα θα είναι ενήμερη των προβλημάτων της, σε μεγαλύτερο βαθμό από τους ίδιους τους Έλληνες. 

Tax evasion and corruption in Greece

Lower levels of clientelism in Portuguese politics explain why Portugal handled austerity better than Greece during the crisis

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίζει να καταπατά την κυριαρχία της συμφωνίας, την κυριαρχία του νόμου (Rule of law) που είναι η βάση της δημοκρατίας στην Ευρώπη και να εξαπατά τους πολίτες της. Τι έχει Υπογράψει η Κυβέρνηση

(1) Το βιβλίο του Hayek, The Road to Serfdom είναι μεταφρασμένο στα Ελληνικά και θα έπρεπε να είναι διαβασμένο από τον καθένα που υποστηρίζει ότι θέλει να αλλάξει την κοινωνία.

(2) Γιώργος Πολίτης: Ο Τζωρτζ Όργουελ και η σύνθεση αναρχίας και φιλελευθερισμού στο 53:05
Θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι το Manifesto for another Greece, for another Europe. είναι ένα αναρχοφιλεύθερο, ανοικτό εμπειρικό κείμενο, που αναζητά το σταμάτημα της εκμετάλλευσης, και μια άλλη Ελλάδα και μια άλλη Ευρώπη μέσα στην υπάρχουσα σοσιαλφιλεύθερη Ευρώπη.

Το μανιφέστο αποδέχεται τον ανταγωνισμό, όχι σαν ιδεώδες αλλά σαν αναγκαία συνθήκη, για την ελευθερία και την ανάπτυξη, που δίνει τις απαιτούμενες θέσεις εργασίας.

Στην πραγματικότητα το μανιφέστο προτείνεται σαν μια "επιστημονική εμπειρική" επίλυση της κρίσης, με ανεπεξέργαστες εμπνεύσεις, συλλογισμούς και κείμενα, που παρακολουθούν το τρέχον ιστορικό γίγνεσθαι της Ελλάδος και της Ευρώπης.

Όσο για τους καθαρόαιμους θεωρητικούς αναρχικούς, μου είναι συμπαθής η αναζήτηση μιας καλύτερης κοινωνίας, αλλά η προσωπική μου εμπειρία και η ιστορική γνώση οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η κατάλυση του κράτους δεν οδηγεί αυθόρμητα σε μια αναρχική κοινωνία, αλλά σε κοινωνίες όπως η Νιγηρία, η Σιέρα Λεόνε και δεκάδες παρόμοια κράτη, χωρίς κρατικό συγκεντρωτισμό.

Μια αναρχική κοινωνία μπορεί να προκύψει μόνο από την βάση, αλλά κάτι τέτοιο είναι αστείο για την Ελλάδα ή την Ευρώπη την τρέχουσα στιγμή.

(3) John Maynard Keynes

Χρησιμοποιώντας την εμπειρία της Ελλάδος, θα προτείνα την άρση της μονιμότητας μέσω της αξιολόγησης, σχεδόν σε όλους τους πολίτες, που εργάζονται άμεσα ή έμμεσα για το κράτος και η σύνδεση του μισθού τους με παραμέτρους που αφορούν το σύνολο της οικονομίας, όπως η εισπραξιμότητα των φόρων και το εμπορικό ισοζύγιο.

(4) θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί, ότι άλλες κοινωνίες, όπως των Αβορίγινων Indigenous Australians, ή οι ελεύθερες ινδιάνικες φυλές Plains Indians, ή οι Ζαπατίστας Zapatista Army of National Liberation, ή οι ελεύθεροι Κούρδοι Rojava, μπορούν να δημιούργησαν ή να δημιουργούν καλύτερες κοινωνίας από τις δικές μας, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι δικές τους αρχές θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σήμερα, στην Ελλάδα ή την Ευρώπη.
(5) Steppenwolf - Born To Be Wild